Абу Мусо Ашаърий (розияллоҳу анҳу) дедилар: “Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) онасини елкасига миндириб Каъбани тавоф қилаётган яманлик кишини кўрдилар. У Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан: “Эй Ибн Умар нима деб ўйлайсиз онамнинг хаққини адо эта олдим-ми”? деб сўради. Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо): “Йўқ сени дунёга келтириш вақтидаги тўлғоқ азобларида чеккан қийинчиликларидан биттасини ҳам адо эта олмадинг”, дедилар (Имом Бухорий ривояти).
Тобеинлар саййиди Абул Хасан Али ибн Хусайн Зайнул Обидин (розияллоҳу анҳу) онасига кўп яхшилик қиларди. Одамлар: “Сиз инсонлар ичида онасига энг кўп яхшилик қилувчи зотсиз, бироқ, онангиз билан бир идишдан таом еганингизни кўрмаймиз, бунинг сабаби нима?” деб сўрадилар. Шунда у зот: “Қўлимни онамнинг кўзлари тушган таомга биринчи бўлиб узатишдан қўрқаман”, деб жавоб берди.
Зуръа ибн Иброҳимдан ривоят қилинади. Умар (розияллоҳу анҳу)нинг олдиларига бир киши келиб: “Жуда кекса ёшга етган онам бор. Елкамда опичиб хизматларини адо этаман. Доимо онамни ювиб, тараб, таҳорат қилдираман. Шу хизматларим билан онамни хаққини адо этдимми?” деб сўради. Шунда Умар (розияллоҳу анҳу) унга: “Йўқ”, деб жавоб бердилар. У: “Ахир мен онам учун ўзимни бағишладимку”, деди. “Онанг сенинг хизматингни, ўсиб улғайишинг, ҳаётда яшаб кетишинг умидида қилди. Сен эса ундан ажралиш умидида қиляпсан”, дедилар ҳазрат Умар (розияллоҳу анҳу).
Муҳаммад ибн Бишр Асламий айтадилар: “Куфада бирор киши Мансур ибн Мўътамир ва Абу Ҳанифа (раҳматуллоҳи алайҳ)дан кўра онасига яхшилик қила олмади. Ҳатто Мансур ибн Мўътамир онасига озор бермасин деб майда ҳашоратларни ҳам онасига яқин келтирмас эди”.
Ҳажар ибн Адбар онасининг роҳатини истаб, юмшоқлигига ишонч ҳосил қилиш учун тўшагини қўллари билан пайпаслаб, сўнгра унга онасини ётқизар эди.
Суфён ибн Уяйна айтадилар: “Бир киши сафардан қайтди. Уйда онаси тик турган ҳолда намоз ўқир эди. Онаси тик туриб, ўзи ўтиришни истамади. Онаси ўғлини фикрини фаҳмлади ва ўғли кўпроқ савобга эга бўлиши учун намозини узун қилди.
Авазхўжа БАҲРОМОВ,
Тошкент вилояти “Холмуҳаммад ота” жоме масжиди имом-хатиби
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Агар Аллоҳ раҳмли бўлса… нега (жаҳаннам)ни яратган?!
“Қандай қилиб Аллоҳ бизга раҳм қилади… кейин эса бизни жаҳаннамда азоблайди?!”.
Доктор Мустафо Маҳмуднинг жавоби атеист кишининг қалбини ларзага солди: “Аллоҳ жаҳаннамни сизни азоблаш учун яратмаган, балки уни бу оламдаги зулм, ёвузлик ва кибр билан “чириб кетган” нафслар учун гўё бир “ахлат қутиси” сифатида яратган!”.
Шунинг учун, у шунчаки жазо эмас, балки заруратдир?
Аслида дўзахнинг борлиги Аллоҳнинг раҳматини комиллигидан: “Мазлумга раҳм золимни йўқ қилинишидадир, – ҳаққа раҳм – ботилга ўз жойини кўрсатиб қўйилишидадир”.
Жаҳаннам – жаннатга лойиқ бўлмаган барча нарсаларнинг жойидир. У – борлиқни “ифлослантирган” нафслардан поклайдиган манзилдир. Бу – муҳаббат ва тинчлик мантиғини рад этган қалбларнинг борадиган манзилидир.
Хулоса: Аллоҳ инсонларга зулм қилмайди. Балки инсонлар ўз амаллари билан ўзлари учун “жаҳаннам”ни яратадилар. Жаҳаннам – инсон ўзи ихтиёр қилган йўлнинг “ойна”даги аксидир.
Аллоҳ таоло ушбу мутлақ адолатни бундай ифода қилади:
أَفَنَجْعَلُ ٱلْمُسْلِمِينَ كَٱلْمُجْرِمِينَ مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ
“Мусулмонларни жинояткорларга ўхшатиб қўярмидик?! Сизларга нима бўлди, қандай ҳукм чиқаряпсизлар?!” (Қалам сураси, 35–36-оятлар).
“Атеист дўстим билан мулоқот” китобидан
Доктор Мустафо Маҳмуд раҳимаҳуллоҳ