Аллоҳ таоло бандаларига буюрган ва уларни қайтарган амалларда инсонларнинг дунё ва охиратдаги саодатли ҳаётлари кафолатланган. Ана шундай ибодатлардан бири Рамазон ойида рўза тутиш ҳисобланади. Рўза тутиш орқали инсон гуноҳларига тавба қилади ва ибодат қилиш баробарида жамиятга ҳам ўз ҳиссасини қўшади. Рўзанинг бир қанча фойдалари бор. Жумладан:
Хулоса ўрнида айтганда, бандалар бу амални адо қилиш орқали тақво ва Аллоҳ таолодан қўрқиш даражасига етади. Натижада Аллоҳ улардан рози бўлган ва улар ҳам Аллоҳдан рози бўлган инсонлар жумласидан бўладилар. Рўза ўз эгасини энг юқори даражаларга кўтаради. Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи васаллам рўза ҳақида: “Рўза сақлагувчи”, деганлар. Рўза гуноҳлардан сақлайди, охират азобидан сақлайди, еб-ичишда чегарадан чиқиш оқибатида келиб чиқадиган турли касалликлардан сақлайди.
Манбалар асосида “Кўкалдош” ўрта махсус ислом билим юрти мударриси
Ойбек ҲОШИМОВ тайёрлади
“Абу Али Ғассоний айтади: Абу Фатҳ Наср ибн Ҳасан Сакатий Самарқандий ҳижрий 464 (милодий 1072) йили бизнинг ҳузуримизга келди. Бир неча йиллардан бери Самарқандда қурғоқчилик ҳукм сурарди. Одамлар қайта-қайта истисқо қилиб, Аллоҳга дуо-илтижо этсалар ҳам, ёмғир ёғмаётганди. Шунда тақводорлиги билан танилган бир солиҳ киши Самарқанд қозисининг олдига бориб:
– Менда бир таклиф бор, – деди.
– Қандай фикр экан? – сўради қози.
– Сиз бошчилигингизда Имом Муҳаммад Исмоил Бухорийнинг қабри ёнига жамоат билан бориб, у зотни васила қилган ҳолда Аллоҳга илтижо қилсак. Шояд, Аллоҳ бизга ёмғир ёғдирса", деди.
Қозига бу таклиф маъқул бўлиб, одамлар тўпланиб, қабр соҳиби Имом Бухорийни ўртага қўйиб Аллоҳга йиғлаб илтижо қилишди. Ва ниҳоят, Аллоҳ таоло уларга ёмғирни юборди. Бир ҳафта давомида тинимсиз ёмғир ёғди. Одамлар ёмғир тинишини кутиб бир ҳафта Хартангда қолиб кетишди”.
Имом Заҳабийнинг
“Сияри аълом ан-нубала” асаридан