
Аллоҳга ҳамдлар бўлсинки, оммавий тарзда ўтказилаётган Қуръон мусобақасининг илк йилидаёқ диёримизда Аллоҳнинг каломига муҳаббат қўйган қори йигит-қизларимиз сони минг-минглаб экани яққол намоён бўлди. Мусобақанинг илк босқичини кузатар эканмиз, қори ва қорияларимизнинг юзидаги нур, муомаласидаги самимийлик ва қироатидаги жозибадан барчамиз сўз билан таърифлаб бўлмайдиган даражада мамнунликни ҳис этдик.
Агар инсоннинг қалби Қуръонга муҳаббатли бўлса, унинг қироатидан лаззатланади, унга бор эътиборини қаратади ва бунинг натижасида чуқур тушуниш учун тадаббур ҳосил бўлади. Барча ишлари ўнгидан олади, нафс истаклари камайиб, ихлоси ортиб бораверади. Аксинча, агар муҳаббат бўлмаса, қалбнинг Қуръонга юзланиши қийин бўлади. Қуръонга томон бурилиш фақатгина нафсини қаттиқ тергаш, ўзини мажбурлаш орқали бўлади.
Биз орзу қилган комил инсон ва баркамол авлодлар мана шундай Қуръонга муҳаббатли кишилардан чиқади. Яратган Парвардигорга минг шукрки, мана шундай инсонлар бизнинг ўлкамизда ҳали жуда ҳам кўп экан. Бундай улуғ неъматни Ҳақ таоло бардавом айласин, барча мутасаддилардан Аллоҳ таоло рози бўлсин.
Ташкилий ҳайъат томонидан Матбуот хизматига маълум қилинишича, Қуръон мусобақаси иштирокчиларини рўйхат олиш ишлари 15 январь куни якунланган. Унга кўра, жами иштирокчилари сони 5366 нафарни ташкил этган. Шундан 3263 нафар эркак 2103 нафари аёл-қиз иштирокчилар экан. Мана бу кўрсаткич ҳақиқий кутилмаган натижа, тарихий воқеа бўлди.
Мана энди кўпчилик муҳтарам Президентимизнинг Қуръон мусобақасини ўтказишга катта ташаббус кўрсатиб: “Қуръонни эшитиш, эшита олиш юксак маънавият, маърифат. Қуръон ҳеч қачон ёмонликка даъват қилмайди. Агар, Қуръони каримни эшита олсак, эшиттира олсак бу муваффаққият бўлади. Элимизга нур келади”, деб айтган гапларининг ҳикматини англаган бўлса, ажаб эмас...
Мусобақаларнинг ўтиш жараёнларини кузата туриб, мана шундай файзу баракотли кунлардан мамнун бўлган ҳамюртларимизнинг кўзлари ёш ила қўлларини дуога кўтариб, унинг шукронаси учун яратган Парвардигорга ҳамду санолар айтишаётгани, бу ишга ташаббускор бўлган Давлатимиз раҳбари, ташкилий ишларга бош бўлиб турган олиму уламоларимиз ҳаққига дуолар қилишаётганинг бевосита гувоҳи бўлдик, Яратган Парвардигорга шукр.
Азизлар барчангизнинг эътиборингизга Қуръон мусобақаси иштирокчиларининг минтақа, аёл-эркак ва йўналишлар бўйича сонини ҳавола этамиз.
Қори ва қорияларимизнинг чиқишларини жонли кузатиб, Қуръонга бўлган муҳаббатимизни янада сайқаллашга чақирамиз.
Ўзбекистон мусулмонлари идораси Матбуот хизмати
Падари бузрукворим шундай дедилар: "Биродар! Дарҳақиқат, илм ато қилиш ва фойда етказиш на устознинг, на воизнинг ва на насиҳат қилувчининг иши. У нарса бошқа бир Зотнинг ато этганидир. Илмни Аллоҳ беради. Бирор восита орқали беради, кимнидир сабаб ҳам қилади. Агар бирор одам илм толиби бўлиб ҳақиқий талаб ила келса, у ҳолда Аллоҳ таоло устознинг қалбида унинг учун фойдали бўладиган нарсани солиб қўяди. Йўқса, бирор кимсада ўзгага бирор фойда етказиш қудрати йўқдир. Токи, Аллоҳ таолонинг тавфиқи бўлмаса ва У Зот ирода қилмаса, бирор шахс ўзгага фойда етказа олмайди. Аллоҳ хоҳласа, бир жумла ила фойда етказиши мумкин. Агар хоҳламаса, узун ва мазмундор ваъзлар ҳаммаси бекор кетади".
Улуғларимизнинг бир гапи бор: "Толибнинг (илм) талаби баракотидан (илм) айтувчининг қалби ва тилига Аллоҳ таоло эшитувчилар учун фойдали нарсани жорий қилиб қўяди".
Дин илмининг баракалари
Шайхул ислом, Аллома Шамсул Ҳақ Афғоний раҳматуллоҳи алайҳ айтадилар: «Девбандаги "Дорул улум" мадрасасида ҳадис илмининг бир талабаси вафот этди. Жаноза ўқилиб, дафн қилинди. Кейин ворисларига хат юборилди. Масофа узоқлиги учун хат олти ой деганда етиб борди. Марҳумнинг қариндошлари келишди... Ректор Қори Муҳаммад Тоййиб ҳазратлари билан учрашишди ва: "Биз маййитни қабрдан қазиб олиб, юртимизга олиб кетишни хоҳлаймиз", дейишди. Қори Муҳаммад Тоййиб ҳазратлари уларга узоқ тушунтирдилар. Лекин улар жуда қайсар эди, гапга кирай дейишмасди. Шунда Қори Муҳаммад Тоййиб ҳазратлари уларни менинг ҳузуримга юбордилар. Мен ҳам уларга узоқ тушунтирдим. Улар эса: "Биз маййитни ё олиб кетамиз, ёки бутун қариндошларимиз билан бу ерга кўчиб келиб оламиз", дейишди...
Хуллас, қабр қазилди, не холки, олти ойдан кейин маййит кафанида бус-бутун ётган эди. Ундан ажиб хушбўй тараларди. Маййитнинг жасади қутига солинди ва ҳурмат юзасидан бир талаба улар билан бирга юборилди. Унинг юртига темир йўл орқали борилар эди. Темир йўл вокзалида божхона ва назоратчи ходимлар тўхтатиб: "Бу қутида маййит эмас, ноқонуний йўл ила олиб кетилаётган мушки анбар бор", деб, тобутни очишга мажбурлашди. Очиб қарасалар, не кўз билан кўрсинларки, унда ўлик жасад, аммо ҳадис илмини ўрганаётган талабанинг жасади бор эди, ундан жудаям хуш ҳид таралаётган эди.
"Насиҳатлар гулдастаси" китобидан