Табиийки, киндик қони тўкилган жой инсон учун ҳамма нарсадан ҳам қимматли даргоҳдир. Расули Акрам соллаллоҳу алайҳи васаллам Мадинаи мунавварага ҳижрат қилиб кетаётганларида туғилиб ўсган ватани Маккаи мукаррамага юзланиб туриб: “Агар қавмим мени чиқиб кетишга мажбур қилмаганида, ҳеч ҳам ўз ихтиёрим билан уни ташлаб кетмаган бўлур эдим”, деганлари сийрати набавия китобларида баён этилган.
Демак, Ватанни севиш, ватанпарвар бўлиш, ундаги бор нарсаларни ардоқлаб, соғиниб яшаш инсоният табиатида мавжуд бўлган нозик ҳис-туйғудир.
Буюк аллома Алишер Навоий ҳазратларининг қуйидаги сўзида она-Ватанини севувчи садоқатли ҳар бир кишининг қалбида ғайрат ва шижоат уйғотади:
Ватан таркини бир нафас айлама,
Ани ранжи – ғурбат, ҳавас айлама.
Донолар айтадилар: “Кишининг вафодорлиги ва садоқати унинг ўз Ватани учун қайғуришидан, дўстларини соғинишидан ва умрининг зое кетказган лаҳзаларига ачиниб, ўкиниб яшашидан билинади”. Инсоннинг ўз халқига бўлган садоқати ва фидоийлиги она Ватанни ҳимоя қилиши, тараққий топиб, ҳар томонлама мустаҳкам ва қудратли бўлиши ҳамда халқининг тинч ва фаровон ҳаёт кечиришига имкон даражада ҳисса қўшиши билан ўлчанади.
Ватан ҳимояси барчамизнинг муқаддас бурчимиз! Диний-маънавий қадриятларимиз қайтадан халқимизга қайтарилди. Имон-эътиқодимиз ва эртанги кунга бўлган ишончимиз мустаҳкамланди. Шаҳару қишлоқларимиз кўркам ва обод бўлди. Ҳаётимизга беқиёс маъно ва мазмун олиб кирган бу бебаҳо илоҳий неъматларнинг қадрига етиш, уларга шукр қилиш, уни асраб-авайлаш барчамизнинг бурч ва вазифамиздир.
1992 йил 14 январь куни мустақил давлатимиз тарихида муҳим воқеа юз берди. Республикамиз Қуролли Кучлари ташкил топди. 1993 йилдан эътиборан 14 январь юртимизда “Ватан ҳимоячилари куни”, деб эълон қилинди.
Ана ушбу шонли сананинг 26 йиллигини нишонлаш арафасида турибмиз.
Ушбу қутлуғ сана билан юрагида Ватан ва халқ севгиси маҳкам жой олган шижоатли ўғлонлар, юрт сарҳадларини сергаклик билан қўриқлаётган ака-укаламиз қатори, юрт тинчлиги ва осойишталиги йўлида турли соҳаларда хизмат қилаётган барча ватандошларимизни муборакбод этамиз.
Абдуғулом МЕЛИБОЕВ,
“Саййид Муҳйиддин махдум” ўрта махсус ислом билим юрти мудирининг маънавият-марифат ишлари бўйича ўринбосари
ЎМИ Матбуот хизмати
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Бир киши Арафотда уловидан йиқилди-да, бўйни синиб, вафот этди. Шунда Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам: “Унга хушбўйлик суртманглар (яъни, жасадига атр қуйманглар) ва бошини ёпманглар! Зеро, у Қиёмат кунида талбия айтган ҳолида қайта тирилтирилади”, дедилар.
Биз сажда узра, рўзадор ҳолатда ёки эҳромда вафот этган кишилардан гўзал хушхабар умид қиламиз. Бироқ, “гўзал хотима” фақатгина бирон ибодат устида жон бериш дегани эмас.
Ҳақиқий гўзал хотима – зиммангда бандаларнинг ҳаққи бўлмаган ҳолда бу дунёни тарк этишингдир!
Одамлар сенинг қўлингдан ҳам, тилингдан ҳам, моли, жони ва номусига нисбатан омонликда бўлганида ўлим топишингдир!
Сила-и раҳм қилган, ота-онасига яхшилик кўрсатган фарзанд бўлиб кўз юмишингдир!
Ахир, на Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам ва на Абу Бакр сажда устида вафот этганлар.
Демак, асл масала инсоннинг қандай ўлганида эмас, балки қандай яшаганидадир!
Зеро, Аллоҳ йўлида ўлиш каби юксак ва улуғвор бирон бир нарса бўлса… У ҳам бўлса, Аллоҳ йўлида яшамоқдир!
Адҳам Шарқовийнинг رسائل من النبي ﷺ китоби асосида
Абдураҳим ТУРАҚУЛОВ,
ТИИ Магистратура талабаси тайёрлади.