12 Май, 2026, 24 Зулқаъда, 1447
12 Май, 2026, 24 Зулқаъда, 1447
Йил, ой, ҳафта ва кунлар ҳисобини юритиш тизими арабчада тақвим (тўғрилаш, тўхтатиш, баҳолаш сўзларидан олинган), лотинчада календарь (аслида “қарз дафтари”дан келиб чиққан) деб аталади. У қуёш, ой ва сайёраларнинг ҳаракатига, кун билан тун алмашинувига, ой ўзгариши ва йил фаслларининг даврий равишда такрорланишига асосланади.
Ўтмишда муҳим воқеа-ҳодисаларни бир ипга кетма-кет тизиб чиқишда асқатадиган тақвимлар ва тақвимбошилар кўп бўлган. Ҳар қайси миллат ўз ижтимоий-сиёсий фаолиятидаги энг жиддий тарихий эврилишлар даврини ўзи учун бошланғич деб билган. Масалан, қадимги турклар ва ибронийлар хилқатни, яъни дунёнинг яратилишини, мисрликлар самода Сириус юлдузининг кўриниши ёки Нил дарёси тоша бошлашини, юнонлар олимпиада ўйинларини, римликлар Рим шаҳри қурилишини, насронийлар милодни, қадимги араблар Фил санасини, мусулмонлар ҳижратни тақвимбоши сифатида танлашган. Лекин бу манбалар барча миллатлар учун муштарак бўлмагани туфайли вақт ўтиши билан аксарияти унутилиб, фақат милод ва ҳижрат бошланғичлари қолган.
Тақвимнинг асосий бирлиги йил бўлиб, у ойларга, ойлар эса кунларга ажратилади. Йил Ернинг Қуёш атрофида, ой Ойнинг Ер атрофида, кун Ернинг ўз ўқи атрофида айланишига қараб аниқланади. Табиийки, бу астрономик жараёнлар анча мураккаб кечади. Шу боис йилни ойларга, ойларни кунларга тақсимлаш масаласи азалдан турли халқларда ҳар хил йўсинда ҳал этилган ҳамда шамсий, қамарий ва шамсий-қамарий тақвимлар яратилган.
Шамсий йил ҳисоби
Шамсий (арабча – “қуёшга оид”) йил ҳисоби дастлаб қадимги мисрликлар томонидан жорий қилинган. Унга тропик йил асос қилиб олинган. Тропик йил эса Қуёш ясси доираси марказининг 21 мартда рўй берадиган баҳорги тенг кунлик нуқтасидан кетма-кет икки марта ўтиши оралиғидаги вақт бўлиб, 365 кун 5 соат 48 дақиқа 46 сонияга тенгдир.
Илк шамсий тақвимда йил ҳар бири 30 кунлик 12 та ойга бўлинган ва охирида уларнинг йиғиндисига 5 кун қўшилган. Шу тариқа бир йил 365 кундан иборат бўлган.
Шамсий йил ўн икки бурждан – Қуёшнинг осмон гумбазидаги йиллик кўринма ҳаракат йўлидаги шунча нуқта ёки ўша доирада жойлашган ўн икки юлдуз туркуми ва улардан ҳар бирининг ҳайвонларга нисбат берилган ҳолда арабча номланган ва навбатма-навбат келадиган қуйидаги ойлардан иборат:
Ҳамал (Қўзичоқ) – 22 мартдан 21 апрелгача;
Савр (Ҳўкиз) – 22 апрелдан 21 майгача;
Жавзо (Эгизаклар) – 22 майдан 21 июнгача;
Саратон (Қисқичбақа) – 22 июндан 21 июлгача;
Асад (Арслон) – 22 июлдан 21 августгача;
Сунбула (Бошоқ) – 22 августдан 21 сентябргача;
Мезон (Тарози) – 22 сентябрдан 21 октябргача;
Ақраб (Чаён) – 22 октябрдан 21 ноябргача;
Қавс (Ўқ-ёй) – 22 ноябрдан 21 декабрдан;
Жадий (Тоғтака) – 22 декабрдан 21 январгача;
Далв (Сувчи) – 22 январдан 21 февралгача;
Ҳут (Балиқ, Наҳанг) – 22 февралдан 21 мартгача.
Яна бир гап. Қадим туркий халқларда ҳам ойлар 12 бурж номи билан юритилган. Шунингдек, ҳамал, савр, жавзо ойларидан иборат баҳор фасли; буржи обий, саратон, асад, сунбула ойларини қамраб олган ёз фасли; буржи норий, мезон, ақраб, қавс ойлари кирувчи куз фасли; буржи бодий, жадий, далв, ҳут ойларидан иборат қиш фасли буржи ҳокий деб аталган.
Ҳижрий тақвим
Унинг қисқача тарихи қуйидагича: Пайғамбаримиз Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васаллам милодий 632 йил 27 майда вафот этади. Ўша куниёқ Мадинада ислом халифалиги тузилади. Кейинчалик турли номларда то 1923 йил 3 мартгача қарийб ўн уч аср ҳукм сурган бу салтанатнинг Хулафои Рошидин аталмиш дастлабки босқичида ҳазрати Умар ўн йил иккинчи халифа вазифасини ўтайди. Бир куни мулозимлари унга шаъбон ойида тўланиши зарур қарзлар дафтарини кўрсатади. Халифа: “Бу қайси шаъбон ойи – бултургими ёки бу йилгими?” деб сўрайди, бироқ жўяли жавоб ололмайди. Негаки, ўша кезлар мусулмон дунёсида ҳужжатларга сана қўйилмасди. Орадан кўп ўтмай, Жазира волийси Абу Мусо иккита ёзма буйруқ олади. Олади-ю, боши қотади. Сабаби, улар ўзаро мувофиқ келмасди. Устига- устак, санаси йўқлиги туфайли қай бири олдин, қай бири кейин битилганини ажратиш мушкул эди. Абу Мусо бу мавҳумликни бартараф этиш илинжида халифага мурожаат қилади.
Бундай ҳолатлар бот-бот такрорланавергач, масала пишиб етилади. Ва ниҳоят, муҳаррам ойининг дастлабки куни – милодий 638 йил 23 январда ушбу муаммо муҳокамасига бағишланган машварат чақирилади. Пировардида 17 йил бурунги сана, аниқроғи, пайғамбаримиз Маккадан Мадинага кўчган кун (милодий 622 йил 23 сентябрь) йил боши сифатида қабул қилинади ва янги тақвим ҳижрий йил ҳисоби номини олади.
Ўз навбатида, ҳижрий ҳисоб ҳижрий-қамарий ва ҳижрий-шамсий йилга бўлинади. “Қамарий” (“қамария”) арабча сўз бўлиб, ўзбекчада “ойга тааллуқли” деган маънони англатади. Қадимги миллатлар тақвимда қамарий йилни кўпроқ қўллашган. Унга Ойнинг Қуёш атрофидаги ҳаракатида кетма-кет келган иккита бир хил фазаси, соддароқ қилиб айтганда, муайян ой пайдо бўлган кундан янги ой туғилгунга қадар ўтган вақт – 29 кун 12 соат 44 дақиқа 3 сония асос қилиб олинган. Демак, 12 ойдан иборат бир қамарий йил 354,36702 кунга тенгдир. Шу боис оддий қамарий йилнинг тоқ ойлари 30 кундан, жуфтлари 29 кундан, жами эса бутун ҳолда 354 кундан иборат бўлади. Айни чоқда, 354 кундан ортган қолдиқ (0,36702) уч йилда бир кеча-кундуздан ошгани сабабли ўртача уч йилда бир марта қамарий йил узунлиги 355 кун қилиб белгиланади ва арабчада кабиса йил (тўлиқ йил) деб аталади.
Ҳозир араб мамлакатларида фойдаланиладиган қамарий тақвим ХХ асргача асосий аҳолиси мусулмон бўлган бошқа мамлакатлар қатори бизнинг ўлкамизда ҳам қўлланган. Ундаги ойлар ҳар йили шамсий ойлардан 11 кун эрта келади. Инчунун, фақат 33 йилда бир бор эски ўрнига қайтиб, ўзига хос давра қуради. Ислом дунёси рўза, ҳайит, ҳаж каби диний ибодатлар важидан ҳижратга оид шамсий йил ҳисобини эмас, балки қадимги арабларнинг қамарий йил ҳисобини ишлатишган ва уни ҳижрий-қамарий дейишган.
Энди ҳар иккала тақвимда арабча номланган ойларнинг тартиби, ўзбекча маъноси ва неча кундан иборатлиги билан танишайлик.
Муҳаррам (тақиқланган, муқаддас) – биринчи ой, 30 кун. Исломдан аввал ҳам арабларда табаррук саналган бу ойда қабилалараро уруш-жанжаллар ва қон тўкишлар манъ қилинган.
Сафар – иккинчи ой, 29 кун. Унинг хусусияти бошқа ойларники билан бир хил. Исломга кўра, бу вақтда ҳам турли диний маросимларни ва тўйларни ўтказиш, сафарга чиқиш мумкин. Бинобарин, сафар ойининг бехосиятлиги ҳақидаги миш-мишлар мутлақо асоссиздир.
Рабиул-аввал (аввалбаҳор, баҳор бошидаги) – учинчи ой, 30 кун.
Рабиус-соний (иккинчи баҳор, баҳорнинг сўнггидаги) – тўртинчи ой, 29 кун.
Жумодул-аввал – бешинчи ой, 30 кун.
Жумодус-соний – олтинчи ой, 29 кун.
Ражаб – еттинчи ой, 30 кун. Арабистон ярим оролида исломдан олдинги жоҳилия даврида уруш тақиқланган зулқаъда, зулҳижжа, муҳаррам ойлари қаторида туради.
Шаъбон (иккинчи номи Барот, яъни имтиёз ёрлиғи) – саккизинчи ой, 29 кун.
Рамазон (рўза ойи) – тўққизинчи ой, 30 кун. У Муҳаммад солаллоҳу алайҳи васалламга Қуръони карим ваҳий қилина бошланган муқаддас ой ҳисобланади ва мусулмонларга рўза тутиш буюрилади. Рўза тутиш эса ҳижратнинг иккинчи йилидан бошланган.
Шаввол (унча катта ёки унча кўп бўлмаган) – ўнинчи ой, 29 кун.
Зулқаъда – ўн биринчи ой, 30 кун.
Зулҳижжа – ўн иккинчи ой, 29 кун.
Марказий Осиёда милодий йил ҳисоби оммавийлашгунга қадар қамарий ва шамсий тақвимлар ишлатиб келинган. Шамсий йил бошида Наврўз байрами кенг нишонланган.
Милодий йил ҳисоби
Кўҳна Рим тақвимида ҳам бир йил қадимги мисрликларнинг шамсий тақвимидагидек 365 кун деб олинган ва унинг ойларга бўлиниши янада мураккаблашган. Устига-устак, боя эслатганимиздек, иккала тақвимда ҳам йил узунлиги тропик йилдан тахминан 6 соат қисқалиги билан ажралиб турган. Шу сабаб баҳорги тенг кунлик ҳар тўрт йилда бир кунга сурилиб, айрим чалкашликларга сабаб бўлган. Рим ҳукмдори Гай Юлий Цезарь уларга барҳам бериш ниятида милоддан аввалги 46-йилда юнон астрономи Созиген таклифи бўйича тақвимга ўзгартиришлар киритган. Унга кўра, ҳар тўрт йилдан бири 366 кунлик (кабиса) йил сифатида қабул қилинган. Йил 12 ойга бўлиниб, тоқлари 31 кун, жуфтлари 30 кун, февраль ойи эса оддий йилларда 28 кун, кабиса йилда 29 кун қилиб белгиланган.
Бу тақвим Юлий календари номини олган. Аммо унда бир йил тропик йилдан 11 дақиқа-ю 14 сония ортиқ бўлгани туфайли ўртадаги фарқ ҳар 400 йилда тахминан уч кунни ташкил қилади. У йиғилиб-йиғилиб, ХVI асрда ўн кунга етади ва баҳорги тенг кунлик 21 мартга эмас, 11 мартга тўғри келиб қолади. Қарабсизки, христиан байрамларини аниқлашда муаммолар пайдо бўлади. Рим папаси Григорий XIII шуни назарда тутиб, 1582 йил 24 февралда италиялик шифокор ва математик Луижи Луллио лойиҳаси асосида ўзига хос ислоҳот ўтказади.
Кейинчалик “Григориан календари” ва “Ғарб календари” номини олган ушбу тақвимда, аввало, ўша йилнинг 4 октябридан кейинги сана 15 октябрга айлантирилиб, баҳорги тенг кунлик 21 мартга қайтарилади. Иккинчидан, тўртга бўлинадиган йиллар Юлий тақвимидаги сингари 366 кун қилиб олинади. Учинчидан, ҳар 400 йилдан 3 кун чиқариб ташланиб, 400 га бўлинмайдиган йиллар 365 кунлик оддий, февраль ойи бир кунга қўшилиши туфайли 366 кунни ташкил этадиган ва тўртга қолдиқсиз бўлинадиган йил эса кабиса йил сифатида эътироф этилади (Иккита ноль билан тугаб, 400 га бўлинмайдиган йиллар бундан мустасно).
Григорий тақвимига биноан, Исо алайҳиссалом туғилган кун илк милодий йилнинг 1 январи ҳисобланади. Тарихнинг мана шу санага қадар бўлган даври эски эра (милоддан аввалги), кейинги босқичи эса янги эра (милодий) саналади.
Янги тақвим замонлар оша дунёнинг кўплаб мамлакатларига тарқалди. Ўзбекистонда эса 1918 йил 14 февралдан қўлланила бошлади. Модомики, шундай экан, энди ундаги лотинча номланган, келиш тартиби сизу бизга яхши маълум ойлар маъноси билан танишайлик:
Январь (Januarius/Janus) – 31 кундан иборат. Қадимги римликларнинг қуёш маъбуди Янус исмидан олинган.
Февраль (februarius – ҳалолланиш ойи) – 28 кунга, кабиса йилида 29 кунга тенг. Бу ном қадимги римликларнинг ҳар йили 15 февралда ўтказилган покланиш маросимига дахлдор.
Март (Маrtius/Mars) – 31 кун. Рим мифологиясида уруш худоси Марс номига қўйилган.
Апрель (aprilis/apricus) – 30 кунлик. Қуёш иситадиган ой маъносида.
Май (Maius) – 31 кун. Юнон афсоналари бўйича Меркурий худосининг онаси Майя шарафига Майус дейилган.
Июнь (Junius) – 30 кунлик. Қадимги Рим маъбудаси Юнонанинг исми қўйилган.
Июль (Julius – Юлий ойи) – 31 кунлик. Милоддан аввалги 45-йилда Рим ҳукмдори Юлий Цезарь номи берилган.
Август (Augustus – олий, муқаддас, улуғ) – 31 кунлик. Рим ҳоқони Октавиан мутлақ ҳокимга айлангач, Сенат унга Август (худолар томонидан шарафланган) фахрий мақомини берган. Бу сўз олдин ой номи, бора-бора ҳукмдорлар унвонини англатувчи атама бўлиб қолган.
Сентябрь (september – еттинчи) – 30 кунга тенг. Кўҳна Римда 1 мартдан бошланувчи ўн ойдан иборат тақвимнинг еттинчи, Григорий тақвимининг тўққизинчи ойи.
Октябрь (оctо – саккиз) – 31 кунлик. Қадимги Рим тақвимининг саккизинчи, Григорий тақвимининг ўнинчи ойи.
Ноябрь (november – тўққиз) – 30 кундан иборат. Эски Рим тақвимидаги тўққизинчи, Григорий тақвимидаги ўн биринчи ой.
Декабрь (юнонча deka, лотинча decem/dekember – ўн/ўнинчи) – 31 кунга тенг. Григорий тақвимининг ўн иккинчи ойи, Юлий тақвими ислоҳ қилингунча ўнинчи ой ҳисобланган.
Албатта, бошқа календарлар сингари милодий тақвими ҳам камчиликлардан холи эмас. Биринчидан, у бўйича ҳисобланса, Исо пайғамбар таваллуд топган сана милоднинг тўртинчи йилига тўғри келади. Иккинчидан, бу тақвимнинг йилбошиси ҳисобланмиш январь ойи ҳар ўн минг йилда жиддий фарққа учрайди. ХI асрда Умар Хайём қуёш санасига таяниб яратган ва Эрондаги салжуқийлар султони Жалолиддин Маликшоҳ томонидан ҳаётга жорий этилган тақвим эса илмий жиҳатдан ёндашганда, ўн минг йилда атиги икки кунга ўзгарадиган даражада пухта бўлган. Афсуски, султон вафотидан кейин у эътибордан четда қолиб кетган…
Тақвимларга оид бундай далиллар мозий дафтарларида жуда кўп.
Абдунаби ҲАЙДАРОВ
тайёрлади
Ba’zan tarix sahifalarini varaqlarkanmiz, oddiy raqamlar ortida qanday taqdirlar, qanday iztiroblar va qanday buyuk jasoratlar yashiringanini unutib qo‘yamiz. Ikkinchi jahon urushi ham shunday sinovlarning eng dahshatlilaridan biri bo‘lib, millionlab insonlar taqdirini o‘zgartirdi. Bu urush faqat frontdagi janglar emas, balki insonlarning yuragidan o‘tgan og‘ir dard, sabr va matonat tarixidir.
Tarix – bu faqat o‘tgan voqealar majmuasi emas, balki insoniyatning boshidan kechirgan sinovlari, yo‘qotishlari va yutuqlari aks etgan buyuk xotira kitobidir. Unda har bir sahifa inson qismati bilan yozilgan. Ba’zan biz o‘sha sahifalarga yuzaki qaraymiz, ularni oddiy ma’lumot sifatida qabul qilamiz. Ammo chuqurroq nazar tashlasak, har bir satr ortida ko‘z yoshlar, ayriliqlar, sabr va umid yashiringanini anglaymiz. Ayniqsa, urush yillari ana shunday murakkab va og‘ir sinovlarga boy davr bo‘lib, u insonning asl qiyofasini – uning kuchini, irodasini va insoniyligini namoyon etadi.
Ikkinchi jahon urushi insoniyat tarixidagi eng dahshatli fojealardan biri sifatida nafaqat davlatlar taqdirini, balki oddiy insonlarning hayotini ham tubdan o‘zgartirib yubordi. Bu urush faqat jang maydonlarida kechgan to‘qnashuvlar emas edi. U har bir uyga kirib bordi, har bir yurakda og‘ir iz qoldirdi. Bu davrda insonlar nafaqat dushman bilan, balki ochlik, ayriliq, qo‘rquv va noaniqlik bilan ham kurashdi.
Ba’zan tarix bizga savol beradi: agar o‘sha og‘ir yillarda yashaganingizda, siz qanday yo‘l tutardingiz? Tasavvur qiling, urush boshlanadi. Bir tongda hayot o‘zgaradi. Kechagi tinchlik o‘rnini xavotir egallaydi. Har bir inson qalbida qo‘rquv va umid bir vaqtning o‘zida yashay boshlaydi. Shu lahzadan boshlab oddiy odamlar tarix yaratadigan insonlarga aylanadi.
Bu savol bejiz emas. Chunki urush insonni tanlov oldida qoldiradi: taslim bo‘lish yoki kurashish, umidsizlikka berilish yoki umid bilan yashash. O‘zbekiston xalqi esa aynan ikkinchi yo‘lni tanladi. Ular barcha qiyinchiliklarga qaramay, sabr va matonat bilan yashadi, mehnat qildi va kelajakka ishonchini yo‘qotmadi.
Urush boshlanishi bilan O‘zbekiston muhim strategik hududga aylandi. 1941-yildan boshlab frontga ketayotgan poyezdlar to‘xtovsiz harakatlandi. Har bir vagon ortida esa ko‘zida yosh, yuragida umid bilan qolayotgan insonlar turardi. Statistik ma’lumotlarga ko‘ra, O‘zbekistondan 1,4 milliondan ortiq kishi frontga safarbar etilgan. Bu esa deyarli har bir oila urushning achchiq nafasini his qilganini anglatadi.
Frontga ketganlarning ortida esa butun bir jamiyatning og‘ir hayoti boshlandi. Har bir xonadon urushni o‘zicha his qildi: kimdir otasini, kimdir o‘g‘lini, yana kimdir umr yo‘ldoshini kuzatdi. Har kuni pochta orqali keladigan xatlar insonlar uchun eng katta umid manbai edi. Ba’zi xatlar esa yillar davomida kutildi. Ammo ba’zan “qora xat” kelib, butun bir oilaning taqdirini o‘zgartirib yuborar edi.
Shu og‘ir damlarda insonlar bir-biriga yanada yaqinlashdi. Mahallalarda hamjihatlik kuchaydi. Qo‘shnilar bir-biriga tayanch bo‘ldi, borini bo‘lishdi. Bu birdamlik oddiy insonlarni yanada kuchli qildi. Chunki ular yolg‘iz emasligini his etardi.
Urush yillarida Respublika hayoti keskin o‘zgardi. Ayniqsa, sanoat sohasida katta burilish yuz berdi. 1941–1942-yillarda O‘zbekistonga yuzdan ortiq sanoat korxonalari ko‘chirib keltirilib, qisqa vaqt ichida ishga tushirildi. Zavod va fabrikalarda kecha-yu kunduz mehnat qilindi. Ishchilar ba’zan dam olishsiz ishlashga majbur bo‘lishdi. Ammo ular shikoyat qilmadi. Chunki har bir ishlab chiqarilgan mahsulot frontdagi askar hayotini saqlab qolishi mumkinligini yaxshi tushunishardi.
Shuningdek, bu davrda temiryo‘l tizimi ham alohida ahamiyat kasb etdi. Frontga qurol-aslaha, oziq-ovqat va kiyim-kechak yetkazib berish uzluksiz davom etdi. Bu esa ortda qolgan insonlarning mehnati qanchalik muhim bo‘lganini yana bir bor ko‘rsatadi.
Qishloq xo‘jaligida esa yanada og‘irroq manzara yuzaga keldi. Erkaklarning frontga ketishi natijasida dalalarda ayollar, keksalar va o‘smirlar asosiy kuchga aylandi. Bu ko‘plab bolalar uchun bolalikning erta tugashiga sabab bo‘ldi. Ular tong sahardan dalaga chiqib, kechgacha mehnat qilishdi. Shunga qaramay, ular sabr bilan paxta va g‘alla yetishtirishni davom ettirdilar.
Ayniqsa, ayollarning jasorati beqiyos edi. Ular ham ona, ham ota o‘rnini bosdi. Oilani boqdi, bolalarni tarbiyaladi va bir vaqtning o‘zida og‘ir mehnatni bajardi. Ularning ko‘zida charchoq bo‘lsa-da, qalbida umid so‘nmagan edi.
Bolalar esa urushning eng begunoh guvohlari edi. Ular o‘yin-kulgu o‘rniga mehnatni tan olishga majbur bo‘ldi. Lekin ularning qalbida kelajakka ishonch saqlanib qoldi. Aynan shu ishonch urushdan keyingi tiklanish davrining asosiga aylandi.
Urush yillarida O‘zbekiston insonparvarlik timsoliga aylandi. 200 mingdan ortiq yetim bolalar bu yerda boshpana topdi. Ular begona yurtda emas, balki mehrli oilalarda yashadi. O‘zbek xalqi ularni o‘z farzandidek qabul qildi. Bu esa xalqning naqadar bag‘rikeng va mehribon ekanini yaqqol ko‘rsatadi. Tarixiy manbalarga murojaat qilar ekanmiz, bu davrning ko‘lami yanada kengroq ekanini ko‘ramiz.
Arxiv ma’lumotlariga ko‘ra, Respublika hududiga urushning dastlabki yillaridayoq 1 milliondan ortiq evakuatsiya qilingan aholi joylashtirilgan. Ular orasida oddiy insonlar bilan bir qatorda ilm-fan va madaniyat vakillari ham bor edi. Bu esa O‘zbekistonni nafaqat iqtisodiy, balki ma’naviy markazga aylantirdi.
Ko‘plab tadqiqotlarda Toshkent shahri o‘sha yillarda “mehr-shafqat shahri” sifatida tilga olinadi. Bu bejiz emas edi. Chunki bu yerga kelgan minglab insonlar boshpana va mehr topdi. Ayniqsa, yetim bolalarga ko‘rsatilgan g‘amxo‘rlik butun insoniyat tarixidagi eng yorqin insonparvarlik namunalaridan biri bo‘lib qolgan.
Manbalarda yana shunday ma’lumotlar bor: urush yillarida O‘zbekistonda 280 dan ortiq harbiy gospital faoliyat yuritgan. Bu gospitallarda minglab yarador askarlar davolangan. Shifokorlar va hamshiralar kecha-yu kunduz xizmat qilib, ko‘plab insonlarning hayotini saqlab qolgan. Ularning mehnati ham frontdagi jangchilar jasorati bilan teng baholanishi mumkin.
Bundan tashqari, O‘zbekiston hududida shakllantirilgan harbiy qismlar ham frontda katta jasorat ko‘rsatgan. Ko‘plab askarlar orden va medallar bilan taqdirlangan, ayrimlari esa eng yuksak unvonlarga sazovor bo‘lgan.
Iqtisodiy jihatdan ham Respublika muhim tayanch hududga aylangan edi. Statistik ma’lumotlarga ko‘ra, urush yillarida O‘zbekiston frontni zarur mahsulotlar bilan ta’minlashda yetakchi hududlardan biri bo‘lgan. Paxta yetishtirish hajmi oshirilib, u harbiy sanoat uchun muhim xomashyo vazifasini bajargan.
Madaniyat va san’at ham bu davrda katta ahamiyat kasb etdi. Shoirlar, yozuvchilar va san’atkorlar xalq ruhiyatini ko‘tarishga xizmat qildi. Ularning ijodi odamlarni ruhlantirdi, umid bag‘ishladi va bardamlikka undadi.
Shunday og‘ir sinovlar davrida odamlarni oldinga undagan kuch nima edi? Bu – sabr, ishonch va ertangi kunga bo‘lgan umid edi.
Ocharchilik, yetishmovchilik va ayriliqlarga qaramay, xalq ruhiy jihatdan sinmadi. Aksincha, bu qiyinchiliklar insonlarni yanada chiniqtirdi. Chunki ular bilardi: bugungi chidam – ertangi g‘alabaning poydevori.
Urush tugagach ham hayot darhol osonlashmadi. Ko‘plab oilalar o‘z yaqinlarini yo‘qotgan edi. Shunga qaramay, xalq yana oyoqqa turdi. Yangi hayot qurildi, yangi orzular paydo bo‘ldi. Bu esa inson irodasining naqadar mustahkam ekanini ko‘rsatadi.
Tarixiy manbalar shuni ko‘rsatadiki, front ortidagi fidoyilik frontdagi g‘alabaning muhim omillaridan biri bo‘lgan. Shu bois O‘zbekiston xalqining urush yillaridagi hissasini faqat raqamlar bilan emas, balki insoniy matonat va sabr timsoli sifatida baholash lozim.
Bugun biz tinch hayotda yashayapmiz. Ko‘chalarimizda sokinlik, osmonimizda osoyishtalik. Lekin bu tinchlik o‘z-o‘zidan kelgani yo‘q. Uning ortida millionlab insonlarning sabr-toqati, fidoyiligi va ko‘z yoshlari bor.
Shunday ekan, bu tarix bizdan bir savolni talab qiladi: biz undan qanday saboq olyapmiz?
Ajdodlarimiz boshdan kechirgan sinovlar oddiy tarixiy voqea emas – bu insoniyat ruhining eng yuksak namunasi. Ular ochlikka chidadi, ayriliqqa bardosh berdi, yo‘qotishlarga sabr qildi, lekin hech qachon umidini yo‘qotmadi. Aynan mana shu umid ularni yashashga, kurashishga va g‘alabaga ishonishga undadi.
Bugungi tinch hayotimiz – bu o‘sha sabrning mevasi, o‘sha fidoyilikning natijasi. Agar biz bugun erkin nafas olayotgan bo‘lsak, bu o‘tmishda kimdir o‘z orzularidan kechganining evazigadir. Agar biz bugun osoyishta yashayotgan bo‘lsak, bu kimningdir sabr bilan kechgan og‘ir hayotining natijasidir.
Shuning uchun ham tarixni unutish – bu nafaqat o‘tmishni, balki o‘zligimizni unutish demak. Ajdodlarimiz jasorati biz uchun faqat faxr emas, balki mas’uliyat hamdir. Ularning hayoti bizga shuni o‘rgatadiki, har qanday qiyinchilik vaqtinchalik, ammo insonning irodasi va sabri abadiydir.
Demak, bizning vazifamiz – o‘sha fidoyilikni qadrlash, tarixni asrab-avaylash va uni kelajak avlodga yetkazish. Chunki tarixni unutmagan xalqgina o‘z kelajagini yo‘qotmaydi. Ajdodlarimiz bizga kuchli bo‘lishni, sabr qilishni va eng muhimi – inson bo‘lib qolishni o‘rgatib ketgan.
Toshkent islom instituti, 303-guruh talabasi Robiya MUZAFFARXONOVA
Иймон 
Намоз 
Рўза 
Закот 
Ҳаж 
Қуръон 
Ислом сабоқлари 
Aлоқа