Ойша онамиз розияллоҳу анҳо Пайғамбар алайҳиссаломдан, “Бу Ер бошқа Ерга ва осмонлар (ўзга осмонларга) алмаштириладиган ҳамда (барча одамлар) ёлғиз ва ғолиб Аллоҳга рўбарў бўладиган Кунда (қиёматда интиқом олувчи)дир” (Иброҳим, 48), оятининг нозил бўлиши ҳақида сўраб, “Ўшанда биз қаерда бўламиз, эй, Аллоҳнинг Расули?”, дедилар. Шунда Пайғамбар (с.а.в):“Сиротда бўламиз. Сиротдан ўтиш вақти учта жойдан бошқа жой бўлмайди. Улар: жаҳаннам, жаннат ва сиротдир”, дедилар.
Пайғамбар (с.а.в) бундай марҳамат қиладилар:“Сиротдан биринчи бўлиб ўтадиган мен ва менинг умматим бўлади. Сиротдан ўтадиган биринчи уммат, Муҳаммаднинг умматидир”.
Жаҳаннам устига осиладиган кўприк номи “Сирот” деб номланади. Унинг кенглиги бутун жаҳаннам кенглиги билан тенг бўлади. Ундан ўтган ва охирига етган киши, олдида жаннат эшигини ва Пайғамбар алайҳиссаломни: “Эй, роббим, бу Сенинг жаннатинг”- деб, жаннат аҳлини кутиб олаётганларини кўради.
Сирот кўпригининг сифатлари:
Пайғамбар алайҳиссаломнинг умматлари сирот кўпригига илк қадамини қўйиши билан Пайғамбар (с.а.в) сирот кўпригининг охирида, жаннат эшиги олдида туриб, “Ё Раб, Ўзинг мадад бер”, “Ё Раб, Ўзинг мадад бер” деб, умматлари ҳақига дуо қилиб турадилар.
Банда сирот кўпригидан юриб борар экан, ўз олдидаги одамлардан йиқилиб, жаҳаннамга қулаётган ёки нажот топаётганларини ҳам кўриб туради. Бироқ ўша пайтда банда шундай бир ҳолатда бўладики, у ҳеч кимга парво қилмайди. Эҳтимол, ўшанда у ўз ота-онаси ва яқинларини ҳам кўрар, лекин, уларга ҳам эътибор бермайди. У лаҳзада ҳамма фақат ўзини ўйлайди...
Аллоҳ барчамизга Сирот кўпригидан эсон-омон ўтиб олиб, жаннатда Ўзини жамолини кўришни, Пайғамбар алайҳиссалом билан учрашишни насиб этсин.
Муҳаммад-Акмалхон ШОКИРОВ,
Халқаро алоқалар бўлими мудири
Шу йилнинг 14-15 ноябрь кунлари Ўзбекистон мРусскийусулмонлари идораси ташаббуси билан барча ҳудудлардаги масжидларда умумхалқ хайрия ҳашари ва «Яшил макон» лойиҳаси юқори кўтаринкилик билан ўтказилди.
Атроф-муҳитни озода сақлаш, ерга ниҳол қадаш ва инсонларга яхшилик қилиш – муқаддас динимиз ва азалий қадриятларимизнинг гўзал ифодасидир.
Ушбу эзгу чақириққа "лаббай" деган 76 мингдан зиёд юртдошимиз – имом-хатиблар, масжид жамоалари, маҳалла фаоллари ва кўнгилли ёшлар бир ёқадан бош чиқариб, хайрли ишларга камарбаста бўлдилар.
Эзгу амаллар сарҳисоби:
Масканлар таровати: савоб умидида 2 163 та жоме масжид, 5231 та қабристон ва 149 та қадамжо ва зиёратгоҳлар обод қилинди;
Поклик ва саришта: жами 1 миллион 439 минг кв. Метрдан ортиқ майдон хазон ва чиқиндилардан тозаланиб, файзли гўшаларга айлантирилди;
Садақаи жория: келажак авлодга яшил мерос қолдириш мақсадида 26 800 тупдан ортиқ мевали ва манзарали кўчатлар, шунингдек, ўн минглаб гуллар ерга қадалди;
Меҳр мурувват: кўмакка муҳтож, ёлғиз ва беморлардан иборат 1105 та оиланинг ҳолидан хабар олиниб, уларга 413,1 миллион сўмлик моддий ва озиқ-овқат ёрдамлари улашилди. Синиқ кўнгилларга қувонч киритилди.
Биргина ниҳол экиш ёки бир мўминнинг оғирини енгил қилишда қанчалар улуғ ажрлар бор! Бу каби тадбирлар жамиятимизда меҳр-оқибат, аҳиллик ва саховат муҳитини янада мустаҳкамлашга хизмат қилади.
Ўзбекистон мусулмонлари идораси Матбуот хизмати