Ҳаж ибодати уч турлидир:
Истилоҳда эса: Мийқотдан ҳаж ва умрани бирга адо этиш учун ният қилиб, эҳромга киришдир.
Мийқотда ҳаж ва умра учун баравар эҳром боғлаш бўлиб, ҳожи умра ва ҳаж амалларини бажариб бўлганидан кейин, қурбонлик кунлари шайтонга тош отиб, қурбонлик қилиб, соч олдиргандан кейин эҳромдан фориғ бўлади. Сўнг яна умра қилмоқчи бўлса, умра учун қайта эҳром боғлайди, яъни бу умра қиронга боғлиқ эмас.
Истилоҳда эса: ҳаж қилмоқчи бўлган киши аввал умрани адо этиб, эҳромдан чиқиб, ҳаж вақтига қадар эҳром ман қилган нарсалардан фойдаланиш ва ҳаж вақти (Зулҳижжанинг саккизинчи куни) бўлганда ҳажни ният қилиб, эҳромга кириш тушунилади. Кўпчилик учун осон ва қулайлигини инобатга олиб, Ўзбекистон мусулмонлари идораси Уламолар Кенгаши томонидан юртимиз ҳожилари таматтуъ ҳажини адо этишлари тавсия қилинган.
Истилоҳда эса: фақат ҳажнинг ўзи учун ният қилиб, эҳромга кириш тушунилади.
Сеҳргар ўз сеҳри орқали турли гуноҳ ва зулмларни амалга оширади. Сеҳргар қанчадан-қанча одамларни Аллоҳдан ўзгага қурбонлик қилишга ёки тумор тақишга ё ғайбдан келган хабарларга ишонишга буюриб, адаштирди?!
Сеҳргар кўплаб бахтли уйларни вайрон қилди, қанчадан-қанча аҳил жуфтликларни бир-биридан айириб, бахтиёр оилалардаги ёш болаларни тирик етим қилди. Гўдаклар у туфайли ҳаётнинг аччиқ-чучугини тотдилар?!
Сеҳргар одамларга яна қанча ташвишлар келтирди?!
Қанчадан-қанча соғлом одамларнинг касал бўлишига сабаб бўлди?!
Қанчадан-қанча бахтли оилаларни парчалаб ташлади?!
Қанчадан-қанча камбағалларни қарз олишга мажбур қилди?!
“Даволайман” ёки “ғайбни биламан” деган ёлғонлар билан одамларнинг пулларини ўзлаштириб олди?!
Сеҳргар тинч-осойишта жамиятни ёмон кўради ва уни бузмагунча тинчимайди. У ўзгаларнинг бахтли ҳаётидан хурсанд бўлмайди.
Сеҳргарда ҳеч қандай яхшилик йўқ. Ёки сеҳргарнинг камбағаллар, етимлар, бева, бечораларга ғамхўрлик, яхшилик ёки ҳомийлик қилганини кўрганмисиз?! Сеҳргарнинг амали жамиятни бузиш ва унинг аъзоларини ширкга ундаш, уларнинг бошига бало, ғам-ташвиш солишдир.
Даврон НУРМУҲАММАД