Бир аёл радиодаги жонли эфирга қўнғироқ қилиб, Аллоҳ унга ёрдам беришини айтиб мурожаат қилди. Бу эшиттиришни эшитиб турган бир мансабдор аёл билан ҳазиллашмоқчи бўлди.
Радиога телефон қилиб аёлнинг манзилини олди. Ёрдамчисини чақириб: “Ҳозир бозорлик қилиб мен берган манзилга олиб борасан. У ерда бир аёл чиқади. Унга олган нарсаларингни берасан. Аёл ким берганини сўраса шайтон бериб юборди деб айтасан” деди. Ёрдамчи ўша манзилга у бу харид қилиб келди. Аёл киши олиб келинган нарсаларни мамнуният билан олиб қолди. Ёрдамчи ҳайрон бўлиб “Бу нарсаларни ким бергани сени қизиқтирмайдими?” деб сўради. Шунда аёл: “менга ким бергани билан ишим йўқ. Бир нарсани яхши биламан, Аллоҳ буюрса шайтон ҳам бўйсунади” дея жавоб қилди.
Акбаршоҳ Расулов таржимаси
Ислом дини инсоннинг зоҳирий ёки моддий ҳолатига эмас, балки қалби, нияти, одоб-ахлоқи ва эзгу амалларига қараб унинг ҳақиқий қадрини белгилайди.
Зеро, Қуръони карим оятлари, Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг муборак ҳаётлари ва сийратларида инсон зотига чуқур эҳтиром ва меҳр-мурувватнинг ёрқин намуналарини кўрамиз…
Шайх Нуриддин ХОЛИҚНАЗАРнинг “Инсон қадри” китобидан