Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам ҳаётларининг сўнгги ҳафтасида бир суҳбат ўтказиб: “Аллоҳ таоло бандасига ҳаётда истаганича яшаш, еб-ичиш ёки Роббига етишишдан бирини танлашга имконият берди, у эса Роббига етишишни афзал билди”, дедилар.

Бу гапдан ҳазрат Абу Бакр розияллоҳу анҳунинг кўзлари ёшланиб, маҳзун овозда: “Ота-онамиз сизга фидо бўлсин, ё Аллоҳнинг Расули!” дедилар. Ўтирганлар ҳазрат Абу Бакр розияллоҳу анҳунинг йиғисини, айтган сўзларини тушунишмади. Аммо у зот Пайғамбарлар охири соллаллоҳу алайҳи васалламнинг вафотлари яқинлигини билган эдилар.

Шайх Зулфиқор Аҳмад Нақшбандийнинг
"Ишқи Расул" китобидан Нодиржон Одинаев таржимаси