15 Август, 2026, 2 Рабиъул аввал, 1448
15 Август, 2026, 2 Рабиъул аввал, 1448
Ҳозирги биз яшаб турган мусулмонлар жамиятини ичидан бузиб ва тафриқаларга сабаб бўладиган тахдидлардан бири такфир ҳисобланади. Такфир – мусулмон инсонни гуноҳи ёки хатоси сабаб кофирга чиқаришга айтилади. Такфир ходисаси дастлаб ҳазрати Али ҳалифалик даврида унга қарши чиққан хаворижлардан содир бўлган. Улар ўзларига қўшилмаган ёки эргашмаган мусулмонларни кофирга чиқариб, уларни жонларини ва молларини ҳалол санаб уларни ўлдиришган ва молларини талон-тарож қилишган. Хатто хулофои рошидин бўлган Усмон ибн Аффон ва хазрати Али розияллоҳу анҳуни ҳам кофирликда айблашган.
Афсуски ҳозирги кунда ҳам ҳаворижларни йўлини тутган турли диний мутаассиб ташкилотлар вакиллари мусулмонлар яшаётган ўлкаларни кофирлар юрти деб, ўзларига эргашмаган ёки қўшилмаган, у ерларда тинч омонликда, ибодатларини тўла тўкис бажариб келаётган мусулмонларни ҳам кофирга чиқариб уларни жонларини ва молларини ҳалол санаб, уларни ўлдириб мол-мулкларига эга чиқишмоқдалар.
Дарҳақиқат ислом динимиз калимани айтиб уни тасдиқ қилган мусулмонни кофир деб айтишдан қайтаради. Пайғамбаримиз алайҳиссалом муборак ҳадисларини бирида шундай дейдилар – “Уч нарса иймонни аслидандир: “Лаа илаҳа иллаллоҳ” деган кишига тегмаслик. Гуноҳи сабабли кофирга чиқармаймиз. Амали сабабли уни исломдан чиқармаймиз”. Демак гуноҳи кабира қилиб қўйган мусулмон мадомики ўша гуноҳни ҳалол санамаса аҳли сунна валжамоа наздида у кишини кофирликка ҳукм қилинмайди. Агар тавба қилмай вафот этса гуноҳига яраша азобланади, лекин абадий дўзахда қолмайди.
Норин тумани “Қозоковул” жоме
масжиди имом хатиби Р. Алихонов
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Ўғил ҳар ойлик маошини онасига топширар, унинг юзидаги табассумни кўриб, ўзини дунёдаги энг бой инсон деб ҳисобларди.
Йиллар ўтиб, онаси оламдан ўтди. Навбатдаги маошини олган ўғил бир зум не қиларини билмай қолди-ю, бир қарорга келди: «Пулларни онамнинг номидан эҳсон қиламан».
Шу кундан эътиборан, у ҳар ой масжидларга сув куллерлари ўрнатишни одат қилди. Намозхонлар сув ичиб, онасининг ҳақига дуо қилишларидан қалби таскин топарди.
Кунлардан бир кун маҳалла масжидида янги куллер ўрнатилганини кўриб, «Аттанг, бу сафар кечикдим-а», деб ўкинди. Шунда ёнига имом келиб:
– Хайрли ҳадя учун раҳмат, – деди.
– Узр, адашдингиз, шекилли. Буни мен олиб келмадим...
– Йўқ, адашмадим. Буни сизнинг номингиздан ўғлингиз келтирди.
Орқасига ўгирилган ота жилмайиб турган ўғлига кўзи тушди.
– Болам, бунга пулни қаердан олдинг? – ҳаяжондан кўзлари ёшланди отанинг.
– Ота, анчадан бери менга берадиган пулларингизни йиғиб юргандим. Сиз бувижоним учун хайрли иш қилаётганингизни кўриб, мен ҳам сиз учун шундай қилишни истадим.
Отанинг кўзларидан қувонч ёшлари сизиб чиқди. У ўғлига насиҳат қилмаган, шунчаки ўз амали билан намуна бўлганди.
Ҳа, фарзандлар эшитган гапларини унутиши мумкин, аммо кўрган амалларини ҳеч қачон унутмайди. Бугун ота-онамизга қилган яхшилигимиз эртага фарзандларимиздан албатта қайтади.
Акбаршоҳ РАСУЛОВ
Иймон 
Намоз 
Рўза 
Закот 
Ҳаж 
Қуръон 
Ислом сабоқлари 
Aлоқа 