Инсон ҳаётда ўз ўрнини топиши, бахтли ҳаёт кечириши, эл-юрт ора­сида ҳурмат-эътибор қозониши учун ти­нимсиз меҳнат қилиши зарур. Аммо умр­ни мазмунсиз ўтказиб, бирор эзгу ишга қўл урмай, на ўзига, на жамиятга фойда келтирмасдан яшаши жуда аламлидир.

Афсуски, бугун ёшлар орасида бекорчилик оқибатида хулқи бузилиб, вақтини исроф билан ўтказаётганлар етарлича. Бежиз халқимиз: “Бекорчидан Худо безор”, демаган. Кўп ҳолларда ёшлар интернетдан кўнгилочар восита сифатида фойдаланиб, эртаю кеч умрини елга совурмоқда. Турли маънисиз ўйинлар домига шўнғиб, ўзларининг саломатликларига ҳам жиддий зарар етказишмоқда. Ахир умр, ёшлик, соғлик ғанимат эмасми? Буларни исроф қилиш эса оғир гуноҳдир.

Бекорчилик иллати қайси халқда илдиз отса, уни заифлаштиради, қайси шахсда учраса, уни хор қилиб, обрўсидан айиради. Афсуски, ке­йинги пайтда айрим ёшлар ана шу иллатга ружу қўйиб, манқуртликка, оғир гуноҳларга, жиноятлар содир этишга мубтало бўлмоқда.

Ваҳоланки, бу ҳаëт доимий ҳаракатда, ўзга­риш, янгиланишда. Ақли расо, мўмин киши вақ­тини беҳуда сарфламайди. Доим дунë ҳаёти ëки охират учун фойдали ишлар пайидан бўлади.

Шу боис ҳазрат Умар розияллоҳу анҳу: “Наф­сингни фойдали нарсалар билан машғул қил, акс ҳолда, уни зарарли нарсалар эгаллаб олади”, деб огоҳлантирган.

Шунинг учун фарзандларимизни бекорчи бўлиб қолишларига йўл қўймаслигимиз, балки уларни билим олиш, китобхонлик, турли тўгараклар, спорт билан банд қилишимиз зарур. Шундагина улар маърифатли, меҳнатсевар, ўз касбини пухта биладиган, халқимизга, динимизга фойдали инсонлар бўлиб етишади.

Одилжон НАРЗУЛЛАЕВ,

Янгийўл тумани “Имом Султон” жоме

масжиди имом-хатиби