Ҳар бир даврида адашган, бузғунчи тоифалар чиқиб туриши тарихдан маълум. Уларнинг умумий белгилари, ўзаро ўхшашликлари мавжуд. Келинг, улар билан бирма-бир танишиб чиқсак:
1. Ўз замонасининг олим ва етакчи кишларини тан олмайди, ўзларинг хато фикрларига ёпишиб олади, хоҳишларига қарши фикр билдирган ҳар бир одамни ҳақорат қилади, туҳмат уюштиради, илимсизликда айблайди.
2. Кўринишда адолат ҳақида куюнчаклик қилади, Ислом ҳимоясига, мусулмонларга меҳрибон бўлишга, жаннат боғларига киришга чақиради, аммо ўзлари зулм ва фасод ишларни қилишда ҳаддан ошади.
3. Мавжуд мусулмон бошлиқларга итоат этмайди, сулҳ аҳдларга риоя қилмайди.
4. Улар Аллоҳ таолонинг: "Ҳукм фақат Аллоҳдандир", оятини, гўёки шахсан ўзлари учун ваҳий бўлиб тушгандек, суиистеъмол қилади, Хоҳлаган кишини "кофир" деб эълон қилишдан қўрқмайди.
5. Ўзлари ўзбошимчалик билан "халифа" сайлаб олишади, аммо ҳақиқий "ҳалифа" лари кибр ва қайсарлик тимсоли бўлган, қалбларига ўрнашиб олган, васваса қилвчи шайтон эканлигини идрок эта олмайди.
6. Мусулмонларнинг қонини тўкиш ва мол-мулкига тажовуз қилишни ўзига халол санайди.
7. Шаръий ҳукумларни адо этишда ўз ҳавойи нафсларига эргашиб иш юритади. Гўёки раҳбарлик ва қозилик уларга юклангандек чегарадан чиқади. Жиҳод маъносини скистемол қилади.
8. Қайсарликлари ва илмсизликлари сабаб дўстни душмандан ажрата олмайди, шунинг учун шайтон ва уларнинг малайлари қўлларида қўғирчоққа айланди.
Тарихий манбалардан бу каби адашган тоифалар кўп учрагани, уларнинг касофатидан Ислом оламида зиддиятлар пайдо бўлгани, ҳозирда ҳам "ИШИД" каби адашган тоифаларнинг ёвуликларини кўрган жаҳон афкор оммасида Ислом дини ҳақида нотўғри тасаввурлар ҳосил бўлиши мумкинлиги ачинарли ҳолдир. Албатта, Аллоҳ таоло, Пайғамбарлари ва Ислом дини улар қилаётган тажовуз ва зулмлардан покдир.
Аллоҳ таоло юртимизни бундай бузғунчи оқимлардан омонда қилсин!
Наманган тумани Умарбой хожи масжид имом хатиби Қўчқаров Назиржон
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Ўғил ҳар ойлик маошини онасига топширар, унинг юзидаги табассумни кўриб, ўзини дунёдаги энг бой инсон деб ҳисобларди.
Йиллар ўтиб, онаси оламдан ўтди. Навбатдаги маошини олган ўғил бир зум не қиларини билмай қолди-ю, бир қарорга келди: «Пулларни онамнинг номидан эҳсон қиламан».
Шу кундан эътиборан, у ҳар ой масжидларга сув куллерлари ўрнатишни одат қилди. Намозхонлар сув ичиб, онасининг ҳақига дуо қилишларидан қалби таскин топарди.
Кунлардан бир кун маҳалла масжидида янги куллер ўрнатилганини кўриб, «Аттанг, бу сафар кечикдим-а», деб ўкинди. Шунда ёнига имом келиб:
– Хайрли ҳадя учун раҳмат, – деди.
– Узр, адашдингиз, шекилли. Буни мен олиб келмадим...
– Йўқ, адашмадим. Буни сизнинг номингиздан ўғлингиз келтирди.
Орқасига ўгирилган ота жилмайиб турган ўғлига кўзи тушди.
– Болам, бунга пулни қаердан олдинг? – ҳаяжондан кўзлари ёшланди отанинг.
– Ота, анчадан бери менга берадиган пулларингизни йиғиб юргандим. Сиз бувижоним учун хайрли иш қилаётганингизни кўриб, мен ҳам сиз учун шундай қилишни истадим.
Отанинг кўзларидан қувонч ёшлари сизиб чиқди. У ўғлига насиҳат қилмаган, шунчаки ўз амали билан намуна бўлганди.
Ҳа, фарзандлар эшитган гапларини унутиши мумкин, аммо кўрган амалларини ҳеч қачон унутмайди. Бугун ота-онамизга қилган яхшилигимиз эртага фарзандларимиздан албатта қайтади.
Акбаршоҳ РАСУЛОВ