Har bir davrida adashgan, buzg'unchi toifalar chiqib turishi tarixdan ma'lum. Ularning umumiy belgilari, o'zaro o'xshashliklari mavjud. Keling, ular bilan birma-bir tanishib chiqsak:
1. O'z zamonasining olim va etakchi kishlarini tan olmaydi, o'zlaring xato fikrlariga yopishib oladi, xohishlariga qarshi fikr bildirgan har bir odamni haqorat qiladi, tuhmat uyushtiradi, ilimsizlikda ayblaydi.
2. Ko'rinishda adolat haqida kuyunchaklik qiladi, Islom himoyasiga, musulmonlarga mehribon bo'lishga, jannat bog'lariga kirishga chaqiradi, ammo o'zlari zulm va fasod ishlarni qilishda haddan oshadi.
3. Mavjud musulmon boshliqlarga itoat etmaydi, sulh ahdlarga rioya qilmaydi.
4. Ular Alloh taoloning: "Hukm faqat Allohdandir", oyatini, go'yoki shaxsan o'zlari uchun vahiy bo'lib tushgandek, suiiste'mol qiladi, Hohlagan kishini "kofir" deb e'lon qilishdan qo'rqmaydi.
5. O'zlari o'zboshimchalik bilan "xalifa" saylab olishadi, ammo haqiqiy "halifa" lari kibr va qaysarlik timsoli bo'lgan, qalblariga o'rnashib olgan, vasvasa qilvchi shayton ekanligini idrok eta olmaydi.
6. Musulmonlarning qonini to'kish va mol-mulkiga tajovuz qilishni o'ziga xalol sanaydi.
7. Shar'iy hukumlarni ado etishda o'z havoyi nafslariga ergashib ish yuritadi. Go'yoki rahbarlik va qozilik ularga yuklangandek chegaradan chiqadi. Jihod ma'nosini skistemol qiladi.
8. Qaysarliklari va ilmsizliklari sabab do'stni dushmandan ajrata olmaydi, shuning uchun shayton va ularning malaylari qo'llarida qo'g'irchoqqa aylandi.
Tarixiy manbalardan bu kabi adashgan toifalar ko'p uchragani, ularning kasofatidan Islom olamida ziddiyatlar paydo bo'lgani, hozirda ham "IShID" kabi adashgan toifalarning yovuliklarini ko'rgan jahon afkor ommasida Islom dini haqida noto'g'ri tasavvurlar hosil bo'lishi mumkinligi achinarli holdir. Albatta, Alloh taolo, Payg'ambarlari va Islom dini ular qilayotgan tajovuz va zulmlardan pokdir.
Alloh taolo yurtimizni bunday buzg'unchi oqimlardan omonda qilsin!
Namangan tumani Umarboy xoji masjid imom xatibi Qo'chqarov Nazirjon
Bismillahir Rohmanir Rohiym
O‘g‘il har oylik maoshini onasiga topshirar, uning yuzidagi tabassumni ko‘rib, o‘zini dunyodagi eng boy inson deb hisoblardi.
Yillar o‘tib, onasi olamdan o‘tdi. Navbatdagi maoshini olgan o‘g‘il bir zum ne qilarini bilmay qoldi-yu, bir qarorga keldi: «Pullarni onamning nomidan ehson qilaman».
Shu kundan e’tiboran, u har oy masjidlarga suv kullerlari o‘rnatishni odat qildi. Namozxonlar suv ichib, onasining haqiga duo qilishlaridan qalbi taskin topardi.
Kunlardan bir kun mahalla masjidida yangi kuller o‘rnatilganini ko‘rib, «Attang, bu safar kechikdim-a», deb o‘kindi. Shunda yoniga imom kelib:
– Xayrli hadya uchun rahmat, – dedi.
– Uzr, adashdingiz, shekilli. Buni men olib kelmadim...
– Yo‘q, adashmadim. Buni sizning nomingizdan o‘g‘lingiz keltirdi.
Orqasiga o‘girilgan ota jilmayib turgan o‘g‘liga ko‘zi tushdi.
– Bolam, bunga pulni qayerdan olding? – hayajondan ko‘zlari yoshlandi otaning.
– Ota, anchadan beri menga beradigan pullaringizni yig‘ib yurgandim. Siz buvijonim uchun xayrli ish qilayotganingizni ko‘rib, men ham siz uchun shunday qilishni istadim.
Otaning ko‘zlaridan quvonch yoshlari sizib chiqdi. U o‘g‘liga nasihat qilmagan, shunchaki o‘z amali bilan namuna bo‘lgandi.
Ha, farzandlar eshitgan gaplarini unutishi mumkin, ammo ko‘rgan amallarini hech qachon unutmaydi. Bugun ota-onamizga qilgan yaxshiligimiz ertaga farzandlarimizdan albatta qaytadi.
Akbarshoh RASULOV