Динимизнинг икки муқаддас манбаи - Қуръон ва суннатда одамлар орасини ислоҳ қилиш энг катта савоб амаллардан экани ва аксинча, кишилар орасини бузиш, бир-бирига гижгижлаш эса улкан гуноҳлиги таъкидланган.
Кишилар орасини бузиш фитна ҳисобланади. Фитна маънавий жиноятдир. Унинг дастидан оила, маҳалла-кўй, ҳаттоки бутун бошли жамият пароканда бўлиб кетиши мумкин.
Кимларгадир яқин бўлиш ва баъзи мақсадларга етишишдек ғаразни кўзлаб бир мўмин биродари (дўсти, ҳамкасби, қариндоши...) га туҳмат этиш, гап ташиш, чақимчилик қилиш қабр азобига сабаб бўлади.
Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи ва саллам: "Чақимчи жаннатга кирмайди!" деганлар ( Имом Муслим).
Киши фитна қилиб ўзи таълим олаётган маскан, ризқланиб турган иш жойининг маънавий ҳаётини булғаши, у ерда ўқиётган, меҳнат қилаётганларнинг бир-бирига ишончи йўқолишига сабаб бўлувчи носоғлом муҳитни юзага келтириши нонкўрлик ҳамдир.
Ҳар қандай гуноҳ ишга қўлимиз, тилимиз, ҳеч қурса, дилимиз билан қарши туришга буюрилганмиз. Бир-биримизни яхшиликка чақириб, ёмонликдан қайтариш ҳар биримизнинг мўминлик бурчимиздир. Шундай экан, фитна қўзғалгани ҳамоно, унинг тарқалиши учун карнай бўлиш ўрнига, дарҳол ёйилишига тўсиқ бўлиб, фитна қўзғаётганларни инсофга чақиришимиз керак.
Фитна қилиш каби қабиҳ ишларнинг жавоби оғир, азоби қаттиқдир. Арзимас ва ўткинчи дунё матоҳини кўзлаб, қабиҳ ишлар билан шуғулланиб юрганлар наинки абадий охират саодатини бой беришаётгани, балки шу дунёдаёқ хору зор бўлишларини эсдан чиқармасинлар. Зеро, Парвардигорнинг адолат тарозуси бор: " Бас, кимки ( дунёда) зарра миқдорида яхшилик қилган бўлса,( қиёмат куни) уни кўрар. Кимки зарра миқдорида ёмонлик қилган бўлса, уни ҳам кўрар" ( Залзала, 7-8).
Иброҳим Қосимхўжаев,
Наманган шахар “Ғойибберди махдум” жоме масжиди имом хатиби
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Ўғил ҳар ойлик маошини онасига топширар, унинг юзидаги табассумни кўриб, ўзини дунёдаги энг бой инсон деб ҳисобларди.
Йиллар ўтиб, онаси оламдан ўтди. Навбатдаги маошини олган ўғил бир зум не қиларини билмай қолди-ю, бир қарорга келди: «Пулларни онамнинг номидан эҳсон қиламан».
Шу кундан эътиборан, у ҳар ой масжидларга сув куллерлари ўрнатишни одат қилди. Намозхонлар сув ичиб, онасининг ҳақига дуо қилишларидан қалби таскин топарди.
Кунлардан бир кун маҳалла масжидида янги куллер ўрнатилганини кўриб, «Аттанг, бу сафар кечикдим-а», деб ўкинди. Шунда ёнига имом келиб:
– Хайрли ҳадя учун раҳмат, – деди.
– Узр, адашдингиз, шекилли. Буни мен олиб келмадим...
– Йўқ, адашмадим. Буни сизнинг номингиздан ўғлингиз келтирди.
Орқасига ўгирилган ота жилмайиб турган ўғлига кўзи тушди.
– Болам, бунга пулни қаердан олдинг? – ҳаяжондан кўзлари ёшланди отанинг.
– Ота, анчадан бери менга берадиган пулларингизни йиғиб юргандим. Сиз бувижоним учун хайрли иш қилаётганингизни кўриб, мен ҳам сиз учун шундай қилишни истадим.
Отанинг кўзларидан қувонч ёшлари сизиб чиқди. У ўғлига насиҳат қилмаган, шунчаки ўз амали билан намуна бўлганди.
Ҳа, фарзандлар эшитган гапларини унутиши мумкин, аммо кўрган амалларини ҳеч қачон унутмайди. Бугун ота-онамизга қилган яхшилигимиз эртага фарзандларимиздан албатта қайтади.
Акбаршоҳ РАСУЛОВ