(Davomi, 1-qism, 2-qism, 3-qism, 4-qism)
Sokinlik – sirli xilqat. Ummonlarga xos bir umumiyat bor: suv havzasining tubi qancha chuqur bo'lsa, sathi shunchalik tinch, osoyishta bo'ladi. Vaholanki, u bag'ridagi mislsiz tug'yonlar, to'fonlarni yashirib yashaydi. Muftiy hazratning xizmatlarida bo'lganimda, u kishining tabiatida ham ana shunday manzarani kuzatganman. Hazrat xokisor, kamtar, g'azabi uncha-munchaga chiqmaydigan, kechirimlik va gina-kuduratdan anchagina xoli fazilatlarga ega inson ekanliklariga hayotiy misollar asnosida amin bo'lganman.
Men hazratni ulkan bir mevali daraxtga o'xshataman. Ba'zida daydi shamolar bukmoqchi bo'lib shovullaganini, to'fonlar tag-tomiri bilan qo'pormoqchi bo'lib, dovul qoqqanining guvohiman. Har xil qushlar og'ushida in qo'yib, qo'nalg'a qurganlarini so'ng mevalarini cho'qib, shoxlariga ozor berganlariga shohid bo'lganman. Hazrat bir silkib barisini egnilaridan to'kib tashlasalar bo'lardi, biroq bunday qilmasdilar. “Chin taqvo botqoqdagi nilufar gulga qiyos: atrofing balchiq bo'lsa-da, o'zingni pok saqlay bilmog'ing darkor”, der edilar. U kishining sha'niga qanchadan-qancha tuhmatlar, asossiz bo'htonlar to'qimadilar deysiz. Mish-mishlar tarqatishdi. G'arazlarini g'aram qilib uyushdi.
Taajjub, hazrat shundoqqina tegrasida kechayotgan mana shu nohaqliklarga aslo e'tiborsiz yurar edilar. Mening sabrim chidamas, buning ziddiga biror-bir chora ko'raylik, deb qabullariga bir necha bor kirganman. Ammo u kishi menga dalda berib, shoshqaloq turgan hislarimni sokinlikka undar: “Dilmurodjon, hammasidan xabarim bor, qo'ying, qizishmang, Alloh kifoya qilsin!” deb qo'yar edilar. O'q otganga o'q otish, yo'qotmoqchi bo'lgan kaslarni yo'qotish fikrida yiroq edilar. Alloh o'z hifzu himoyatida tutsin sizni, hazrat!
Rahmatli Anvar qori hazratni benihoya hurmat qilar, u kishining zohirida har kim ham ilg'amaydigan bir shu'la, nur taratib turadi, deb gapirib yurardilar. Hazrat jamoat joylarida sokin, mulohaza va tafakkur og'ushida o'tirardilar. Atroflarida kazo-kazolar, turli darajadagi rahbar xodimlar eshonbobo yoki hazrat, deb qo'l berib ko'rishganlarida, iddaolari bo'lsa, xizmatlariga shay ekanliklarini bildirib, iltifot ko'rsatib, mulozamat qilgan vaqtlarida ham hazrat markazdagi mavqeidan g'ururlangan emaslar. Nim tabassum bilan, bosh irg'ab qo'yardilar, xolos. Bu holatni ta'riflab Anvar qori bir mashvaratda: “Dilmurod, hazratdagi bu sokinlik, salobat, ruhiy xotirjamlik – ilohiy, u har kimga ham berilmaydi” deganlari hamon yodimda. Misrda o'qigan paytimda o'sha paytdagi Azhar shayxi Jodul Haq Ali shunday ehtiromga muyassar bo'lganlarini ko'rganman. Basharti, ulug'larimizdan ulug'lanish ulgusini olaylik, azizlar. Odamiylik sifatlarini o'rganaylik – buning uchun esa ularni o'zimizdan uzoqlashtirish yo'lini emas, o'zimiz ularga yaqin bo'lish yo'lini tutishimiz darkor. Mana shu haqiqatni unutmaylik.
Gohida ba'zi mo'minlar, ahli ilmlar haqida noloyiq gaplarni gapirib yuborishadi. Bu illat qon-qonimizga singib ketgan qusur ekanini, unga qarshi har bir kishi o'zi bilan o'zi kurashmog'i lozimligini avvalboshda gapirib o'tgan edim. Illatni o'zimizdan itarishning eng maqbul yo'li Qur'oni karimga yondoshuvdir. Dinimiz talablariga iloji boricha amal qilish, xoh iqtisodiy, xoh ijtimoiy sohada bo'lsin, savdo-sotiq, madaniyat yoki ma'rifat yo'nalishida bo'lsin, halollik, parhezkorlikni saqlashga, namoyishkorlikdan tiyilishimiz lozim. Har qancha yaqin va ravon bo'lmasin, hasad ko'chasidan yurmaganimiz ma'qul. Burungi paytlarda buning imkoni yo'q edi. Muqaddas bu kitobga oshno bo'lish, avaxtadagi mahkumga qo'shni bo'lish bilan teng tushuncha hisoblanardi.
Bugun esa ahvol tamoman boshqacha. Qahratonning qahri yumshadi. Bir asrdan ortiqroq vaqt mobaynida dinimiz uchun bugungiday erkinlik zamoni bo'lmagan. Qur'oni karim, tarix, tafsir, hadis, fiqh – bularni o'rganamiz desak, shundoqqina kaftimizda turibdi, monelik yo'q. Bir paytlari biror-bir murakkab masalaga duch kelsalar yo'l yurib, uzoq masofa bosib ulamolarni axtarishgan. Sahobalar diniy ta'limotni yoyish uchun jonlarini jabborga berib, ter to'kkanlar. Hozir-chi, er yuzasining istalgan joyida o'qib-o'rganish, amallarga rioya etish, ibodat amallarini to'la-to'kis ado etish imkoniyati mavjud. Illo, dinimizning mag'zi ham ibodat emasmi? Alloh taolo ibodatni hammasidan afzal qo'ygani haqiqat–ku? Axir eslaylik: Payg'ambar alayhissalomning hayotlaridagi oxirgi vasiyat “namoz, namoz” so'zlari emasmidi? Qaysidir yurtdoshimiz, namoz o'qishni idrok etib, bomdod vaqtidan istalgan masjidga kirsa-yu va xufton namozigacha ibodatini qilsa, biror kishi bormikin, masjiddan chiqib ket, degan? Baralla aytish mumkin, yo'q! Shunday kunda o'zini o'ylash, ibodat va ilmni ko'chaytirib, Allohga qurbat qilish kerak emasmi? Qaysidir ahli ilmni gapirib yurish yoki bir-birlari bilan tortishish, munozara gohida janjallar bilan erishmoqchi bo'lgan "xizmat"imizga Allohning ehtiyoji bormi? Rag'bati-chi? O'y-fikrlaringni aytmoqchi, tushuntirmoqchi bo'lsang, qo'pollik bilan “jim”, "bas" deyishib, hatto adashganga chiqarib janjal boshlashadi. Vaholanki, oddiy bir sukutda qancha hikmat bor!
90-yillarda Toshkentga kelganman. O'sha paytda mashhur imomning bir ma'ruzasini eshitganman. Juda notiq, olim inson edi. To'qson daqiqalik kassetaning eng ta'sirli joyi hali ham yodimdan ko'tarilmagan, hozirgacha qulog'im ostida jaranglaydi. Bir sahobiy jang payti "La ilaha illalloh" degan odamni o'ldirib qo'yadi. Rasululoh sollallohu alayhi vasallam unga: "La ilaha illoloh", desa ham o'ldirdingmi?” deganlarida, u sahobiy: "Bu kalimani u qo'rqqanidan, o'limdan qutulib qolish uchun aytdi" deydi. Rasululloh sollallohu alayhi vasallam shunda: "Sen uning qalbini yorib ko'rdingmi?" deb qattiq tanbih beradilar. Notiq inson bo'lganidan shunchalik tushuntirgan ediki, o'shani eshitganimdan beri musulmonning zohiri tugul, botiniga biron-bir yomon narsani aytmayman. Bu axir sir – Allohdan boshqa zot bilmaydigan jarayon. Shunday ekan, bilmagan narsalarimiz haqida munosabat bildirishdan tiyilganimiz ma'qul. Zotan, shunday insonlar borki juda ko'p ezgu amallarini xufyona tarzda bajaradilar. Olamga jar solmaydilar. Alloh bilsa bas, deydilar! Mana shu tarzdagi amallarga savob bisyor, aslida. Ba'zilari esa boshqalarga ibrat bo'lsin, deb qilgan ishlarini oshkor qilishadi. Bundan ko'zlangan asl maqsad oxiratda Allohning huzuriga yorug' yuz, haqiqiy banda bo'lib borish. Va hech kim Alloh kimning amalini olqishlashini bilmaydi, bu uning o'zigagina ayon! Mag'firatidan va mukofotidan mosuvo qilmasin ilohim, omin!
***
Hayrulla Hamidovni tanimaydiganlar yurtda kam bo'lsa kerak. E'tiqodi mustahkam, qanchalab insonlarni hidoyatiga sabab bo'lgan, dinimiz ahkomlarini ta'sirli so'z va notiqlik mahorati bilan sodda va ravon, ta'sirchan alfozda tushuntirish qobiliyatiga ega u. Gap-gashtaklarda birga o'tirib qolsak, uni ko'proq tinglashga harakat qilaman. Gaplari ifodali, tashbih va istioraga boy. Suhbat qursak, muloqoti fasohat va did bilan ziynatlangan bo'ladi. Bir kuni TV da "Shedevr" nomli ko'rsatuvini tomosha qilib qoldim. Italiyalik mashhur futbolchi Roberto Badjo haqida gapirdi. U Yevropada yashaydi. Dini boshqa, mentaliteti o'zga, urf-odati, axloqiy qarashlari va odob mezonlari biznikidan tamoman farq qiladi. Biroq u mana shu insonning odamiy va jismoniy sifatlarini shunchalar ta'rifladiki: “Hayrulla hozir Badjoni masjiddan olib chiqadi”, degan xayolga bordim. Qarang, ifoda imkoniyatini: bir g'ayridinga mo'minlarni do'st, muxlis qilib qo'ydi.
Yuqorida imkon darajasida jonli misollar keltirib, hayoti va faoliyati bilan ko'pga ibrat bo'lib kelayotgan ustoz inson, hazrat Usmonxon Alimov haqida hikoya so'zladim. Maqsad, o'sib kelayotgan avlod bundan ibrat olsa, to'g'ri xulosa chiqarsa – iymonli, e'tiqodli, yaxshiliklar ortidan quvadigan avlod bo'lib ulg'ayishiga mittigina hissa qo'shish edi – niyatlarimizga etkazgay, inshaallloh!
Dilmurod Qo'shoqov
Insoniyat sivilizatsiyasi tarixida ayrim davrlar borki, ular faqat muayyan xalq yoki mintaqaning emas, balki butun jahon taraqqiyotining yo‘nalishini belgilab bergan. Islom sivilizatsiyasining IX–XV asrlardagi yuksalish davri ana shunday tarixiy bosqichlardan biri hisoblanadi. Bu davrda ilm-fanning turli sohalari bir-biridan ajralmagan holda. o‘zaro uyg‘unlikda rivojlandi. Matematika astronomiya bilan, tibbiyot falsafa bilan, geografiya matematika bilan, tilshunoslik tarix bilan, diniy ilmlar esa mantiq va tafakkur madaniyati bilan muloqot qilgan. Bugun fanlararo tadqiqot, raqamli gumanitaristika, sun’iy intellekt va kompleks ilmiy yondashuvlar jahon ilm-fanining eng muhim yo‘nalishlariga aylangan bir paytda, o‘sha tarixiy tajriba yanada qiziqarli ahamiyat kasb etmoqda.
Mazkur uyg‘unlik tasodifiy emas edi. U Qur’oni karimda ilmga berilgan yuksak qadr, tafakkurga da’vat, insonni borliqni anglashga chorlovchi g‘oyalar bilan mustahkamlangan ilmiy dunyoqarash mahsuli edi. Shu sababli o‘sha davr olimlarini bugungi zamonaviy tushunchalardagi qat’iy «mutaxassisliklar» doirasiga joylashtirish qiyin.
Forobiy falsafa, mantiq, siyosat, axloq va musiqa nazariyasi bilan shug‘ullangan. Xorazmiy matematika va astronomiya sohalarida ishlagan. Beruniy astronomiya, geografiya, geodeziya, mineralogiya, tarix va etnografiyaga oid asarlar yaratgan. Ibn Sino tibbiyot bilan bir qatorda falsafa, mantiq va tabiiy fanlar haqida ham keng tadqiqotlar olib borgan. Ulug‘bek esa davlat boshqaruvi, ta’lim va astronomik tadqiqotlarni birlashtirgan ilmiy muhitni shakllantirgan. Bu misollarning umumiy jihati shundaki, bilim sohalari o‘rtasidagi chegaralar qat’iy bo‘lmagan.
Bugun «interdissiplinar tadqiqot» deb ataladigan yondashuvning ayrim tamoyillari aynan ana shu intellektual an’analar bilan hamohang.
Shuningdek, islom sivilizatsiyasining intellektual merosini faqat tabiiy va aniq fanlar bilan cheklash ham to‘g‘ri emas. Chunki diniy ilmlar sohasida ham manbalarni yig‘ish, tekshirish, tasniflash va baholashga qaratilgan murakkab ilmiy an’analar shakllangan.
Imom Buxoriyning hadis ilmidagi merosi bunga yaqqol misol bo‘la oladi. Hadislarni saralashda roviylar haqidagi ma’lumotlar, rivoyat zanjiri va boshqa mezonlar o‘rganilgan. Imom Moturidiy esa aqidaviy masalalarni aql va naql uyg‘unligi asosida tahlil qilgan. Uning merosi islom intellektual an’anasida aqliy dalillash va diniy bilim o‘rtasidagi munosabat masalasida muhim o‘rin tutadi.
Shu jihatdan Islom sivilizatsiyasi tarixini faqat diniy yoki faqat ilmiy tarix sifatida emas, keng intellektual jarayon sifatida ko‘rish mumkin.
O‘zbekistonda ilgari surilayotgan Uchinchi Renessans g‘oyasi tarixiy ilmiy merosni zamonaviy taraqqiyot ehtiyojlari bilan bog‘lashga qaratilgan.
Bu yondashuvning markazida ilm-fan, ta’lim, innovatsiya, madaniyat va ma’naviyatni o‘zaro bog‘liq tizim sifatida rivojlantirish g‘oyasi turadi.
Prezident Shavkat Mirziyoyev tashabbusi bilan barpo etilgan O‘zbekistondagi Islom sivilizatsiyasi markazi ham ana shu konsepsiyaning muhim amaliy ifodalaridan biridir.
Markazning vazifasi faqat tarixiy eksponatlarni namoyish qilish bilan cheklanmaydi.
Uning konsepsiyasida islom sivilizatsiyasining ilm-fan, ta’lim, falsafa, san’at, me’morchilik va insonparvarlik sohalaridagi merosini kompleks ravishda o‘rganish va namoyish etish g‘oyasi mujassam.
Nafaqat muzey, balki intellektual platforma
Markazni an’anaviy muzey tushunchasi doirasidagina baholash uning konsepsiyasini to‘liq ifodalamaydi. Zamonaviy muzey faqat eksponat saqlaydigan joy emas. U tadqiqot, ta’lim, raqamlashtirish va xalqaro ilmiy muloqot markaziga aylanishi mumkin. O‘zbekistondagi islom sivilizatsiyasi markazi konsepsiyasida ham ana shu yondashuv muhim o‘rin tutadi.
Qadimiy qo‘lyozma — shunchaki tarixiy buyum emas. U til, tarix, matnshunoslik, kodikologiya, san’at, materialshunoslik va raqamli texnologiyalar nuqtayi nazaridan tadqiq qilinishi mumkin bo‘lgan murakkab manba. Arxeologik merosni o‘rganishda esa geoinformatsion tizimlar, raqamli modellashtirish, 3D texnologiyalar va boshqa zamonaviy usullardan foydalanish imkoniyatlari kengaymoqda. Shunday qilib, madaniy merosni o‘rganishning o‘zi fanlararo jarayonga aylanmoqda.
O‘tmishni sun’iy intellekt bilan bog‘lash
Texnologiyalar madaniy merosni o‘rganish usullarini ham o‘zgartirmoqda.
Qo‘lyozmalarni yuqori sifatda raqamlashtirish, matnlarni elektron bazalarga kiritish, sun’iy intellekt yordamida matnlarni tahlil qilish, 3D modellar yaratish va virtual muhitlarda tarixiy obyektlarni qayta tiklash imkoniyatlari ilmiy tadqiqotlar uchun yangi yo‘nalishlarni ochmoqda.
Bu yerda muhim nuqta bor. Texnologiya tarixning o‘rnini bosmaydi — u tarixni yangi avlod uchun tushunarli va tadqiqot uchun yanada ochiq qiladi.
O‘zbekistondagi Islom sivilizatsiyasi markazining konsepsiyasi ham o‘tmishdagi ilmiy merosni zamonaviy texnologiyalar bilan bog‘lashga qaratilgan.
Bu yondashuv tarixiy bilimni arxiv va kitoblar doirasidan chiqarib, xalqaro tadqiqotchilar, talabalar va keng jamoatchilik uchun ochiq intellektual resursga aylantirish imkonini beradi.
«Ma’rifat bilan jaholatga qarshi»
Islom sivilizatsiyasining ilmiy merosini o‘rganishning yana bir ahamiyati bor.
Global axborot makonida din, tarix va madaniyat haqida turli xil, ba’zan bir-biriga zid tasavvurlar yuzaga kelganda tarixiy merosni ilmiy asosda tushuntirish nafaqat madaniy, balki ma’rifiy ahamiyatga ham ega.
Islom sivilizatsiyasi tarixini faqat diniy marosimlar yoki siyosiy voqealar orqali emas, balki matematika, tibbiyot, astronomiya, falsafa, geografiya, me’morchilik va boshqa sohalardagi yutuqlar bilan birga o‘rganish uning murakkab va ko‘p qirrali tabiatini yaxshiroq anglash imkonini beradi.
Shu ma’noda ma’rifat tarixiy bilimni zamonaviy axborot muhitidagi noto‘g‘ri talqinlarga qarshi muhim vositaga aylantirishi mumkin.
O‘zbekistonning yangi xalqaro ilmiy platformasi
Islom sivilizatsiyasi bir mamlakat yoki bir xalqning merosi emas. U Markaziy Osiyo, Yaqin Sharq, Shimoliy Afrika, Janubiy Osiyo va boshqa hududlarni qamrab olgan keng tarixiy va intellektual makonni ifodalaydi. Shu sababli bu merosni o‘rganish ham xalqaro hamkorlikni talab qiladi.
O‘zbekistondagi Islom sivilizatsiyasi markazi oldidagi muhim vazifalardan biri ham turli mamlakatlarning olimlari, universitetlari, muzeylari va ilmiy-tadqiqot markazlari o‘rtasida muloqotni kuchaytirishdan iborat.
Bu O‘zbekistonning o‘z tarixiy merosini dunyoga tanitish bilan birga, mamlakatni global gumanitar tadqiqotlarning faol ishtirokchisi sifatida namoyon etishiga xizmat qilishi mumkin.
Uchinchi Renessansning asosiy kuchi
Uchinchi Renessans haqida gap ketganda, masala faqat yangi binolar qurish yoki yangi muassasalar tashkil etishdan iborat emas. Asosiy savol boshqa: O‘zbekiston o‘zining boy ilmiy merosini zamonaviy bilim va innovatsiyalarga qanday aylantira oladi? Bu savolning javobi ilm-fan, ta’lim, texnologiya, madaniyat va inson kapitalining bir nuqtada birlashishini talab qiladi.
O‘zbekistondagi Islom sivilizatsiyasi markazining ahamiyati ham shu nuqtada namoyon bo‘ladi. U tarixiy merosni saqlash bilan birga, uni tadqiq qilish, raqamlashtirish, xalqaro ilmiy muloqotga olib chiqish va yangi avlodga yetkazish uchun platformaga aylanishi ko‘zda tutilmoqda.
Shu ma’noda Markazni o‘tmishga bag‘ishlangan inshoot emas, kelajakka yo‘naltirilgan intellektual investitsiya sifatida baholash mumkin.
Chunki sivilizatsiyaning haqiqiy qiymati faqat uning o‘tmishda yaratgan merosi bilan emas, balki bu meros yangi avlod uchun qanday yangi bilim va g‘oyalarga aylanishi bilan ham o‘lchanadi.
Xorazmiyning hisoblash usullaridan bugungi algoritmlargacha, Beruniyning kompleks tadqiqotlaridan zamonaviy fanlararo loyihalargacha, Ulug‘bek rasadxonasidan raqamli astronomiyagacha bo‘lgan yo‘l bir haqiqatni ko‘rsatadi: ilm taraqqiyoti chegaralar emas, muloqot va hamkorlik orqali tezlashadi.
Ehtimol, Uchinchi Renessansning eng muhim vazifasi ham ana shunda — ajdodlar yaratgan bilimlarni shunchaki eslash emas, balki ulardan yangi bilimlar yaratish uchun foydalanish. O‘zbekistondagi Islom sivilizatsiyasi markazi esa ana shu g‘oya atrofida shakllanayotgan yangi intellektual muhitning muhim platformalaridan biridir.
Muallif: Abulfayz Sayidasqarov, iccu.uz
O‘zbekiston musulmonlari idorasi Matbuot xizmati