Abu Aliyya aytadi: «Bir kuni Umar ibn Abdulaziz odamlar bilan o'tirgan edi. Kun yarim bo'lib, qizdira boshlagach, odamlarga: «Men qaytib kelgunimcha shu erda turinglar» deb, bir oz dam olish uchun ichkariga kirib ketdi. Birozdan so'ng o'g'li Abdulmalik kelib, uni so'ragan edi, odamlar uning ichkariga kirib ketganini aytishdi. O'g'li kirishga izn so'radi, unga izn berildi. U kirib, otasidan «Mo'minlarning amiri, bu erga nima uchun kirdingiz?» deb so'radi. «Bir oz dam olmoqchi edim», dedi Umar. O'g'li odob bilan: «Fuqarolaringiz eshigingiz oldida kutib turgan holda sizga o'lim kelib qolishidan omondamisiz? Ulardan berkinib oldingizmi?» dedi. Umar ibn Abdulaziz bu gapdan so'ng tez o'rnidan turib, odamlar oldiga chiqdi.
«Solihlar gulshani» kitobidan
Bismillahir Rohmanir Rohiym
Ibn Atoulloh Sakandariy rahimahulloh bunday deganlar:
“O‘zingni noma’lumlik yeriga ko‘m!” Odamlar e’tibori aldamchidir, bu shirin yolg‘on, shirin zahar kabi halok qilmasin, umringni yoqib kulini ko‘kka sovurmasin.
Vafot qilganingda "Jasad qani?", "Murda qayerda?" deyishadi. Ismingni aytishmaydi…
Janoza namozingni o‘qimoqchi bo‘lishganda "Tobutni hozirlanglar", deyishadi. Ismingni aytishmaydi…
Dafn qilishayotganda "Mayyitni olib kelinglar", deyishadi. Ismingni aytishmaydi…
Shunday ekan, qavming, mansabing, naslu nasabing seni aldab qo‘ymasin.