Inson har bir a’zosining alohida vazifasi bor. Masalan, ko‘zning vazifasi ko‘rish, quloqniki eshitish, tilga so‘zlash vazifasi yuklatilgan, qalbning ishi esa sevishdir. Qalb yo Alloh taoloni sevadi yoki U zotning maxluqlarini yaxshi ko‘radi. Bandaning qalbida yo oxirat muhabbati yoki dunyo muhabbati bo‘ladi. Oxiratning muhabbati bilan qalb yaxshiliklarga shoshadi. Dunyo muhabbati borasida esa hadisi sharifda bunday ta’riflanadi:

حُبُّ الدُّنْيَا رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَةٍ

“Dunyo muhabbati barcha yomonliklarning boshidir” (Imom Bayhaqiy rivoyati).
Ulamolarimiz ushbu hadisning sharhini bunday bayon qilganlar:

وَ تَرْكُهَا مِفْتَاحُ كُلِّ فَضِيْلَةٍ

“Dunyoning muhabbatini )qalbdan( chiqarish har bir fazilatning kalitidir”.
Ya’ni, dunyo muhabbatini qalbdan chiqarib tashlab, Alloh taoloning muhabbatini qalbga joylash mukammal mo‘minlikdan dalolatdir.

"Ilohiy ishq" kitobidan
Nodir Odinayev tarjimasi