Ilm- hamma narsa uning ustiga bino qilinadigan va har bir narsaning asosi hisoblanadi. Dinimiz islom ilm dinidir. Biror bir din yoki ta’limot muqaddas islom dinichalik insonlarni ilmga qiziqtirgan emas. Zero, musulmonlarning ilmga targ‘ib qilganini birgina ilk nozil bo‘lgan oyatning o‘zidan bilib olish qiyin emas. Alloh taolo marhamat qiladi:
اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ
O‘qing (ey, Muhammad! Butun borliqni) yaratgan zot bo‘lmish Rabbingiz ismi bilan! (Alaq surasi, 1-oyat).
Yaratgan bandalariga bergan ne’matlari ichida birgina ne’mat ziyodasi bilan berilishi so‘raladi. U ham bo‘lsa ilmdir. Zotan buyuk Robbimiz shunday ta’lim beradi:
وَقُلْ رَبِّ زِدْنِي عِلْمًا...
“...va ayting: Ey, Rabbim! Menga ilmni ziyoda et!” (Toha surasi, 114-oyat).
Oyati karimadagi buyruq payg‘ambar alayhissalomga bo‘lsada, biz ummatlariga ham umumiy hisoblanadi. Demak, barcha inson ilmga muxtojdir. Zero, payg‘ambarlar ilmga extiyojli bo‘lsalar va uni ziyodasi zarur bo‘lsa, boshqalarga baqadri avloku, ilmga muxtojlik va ziyodasi?
Ilm xosil qilishda avval niyatni xolis qilmoq zarur. Qolaversa, ilm taxsil qilishda mashaqqatlarga sabr va matonat talab qilinadi. “Oson kelgan narsa, oson ketadi”- degan gap bor. Imom Buxoriy rohmatulloh alayh ilm kitobini ilmni fazilatlaridan boshlaganlari bejizga emas albatta. Chunki, ilm olish o‘ziga yarasha mashaqqatni talab qiladi. Shuning uchun islom dinimizda ilm olishga alohida e’tibor qaratilgan. Unga beriladigan savob va darajalar juda ham yuksak ekanini ko‘ramiz.
Darhaqiqat, har bir insonning tabiatida zulm va johillikka moillik bor. Faqat, Alloh taolo kimga adolatni ato qilgan bo‘lsa, u bilan zulmni ketkazadi. Kimga foydali ilm ato qilgan bo‘lsa, u bilan jaholatni yengib o‘tadi.
Ulamolarimiz: “mol-davlat, hol-axvol va sihhat-salomatlik bobida o‘zingdan ko‘ra pastroq, din, ilm va fazilatda o‘zingdan ko‘ra yuqoriroq kishilarga boq”- deyishadi. Zero, kim fazilat egasiga havas qilsa, unga ergashsa albatta, yaxshilik, sadoqat, sabr, vafo, omonat, rostgo‘ylik, halimlik, sahiylik qo‘yinki barcha go‘zal insoniy fazilatlarga ega bo‘ladi. Aksincha, kim obro‘, mol va lazzatlar ketidan chopsa, adovat va yomon fe’lli insonga aylanadi.
Ilm o‘z sohibini ulug‘ darajalarga ko‘taradi. Alloh taolo marhamat qiladi:
يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آَمَنُوا مِنْكُمْ وَالَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجَاتٍ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ...
...Alloh sizlardan imon keltirgan va ilm ato etilgan zotlarni (baland) daraja (martaba)larga ko‘tarur. Alloh qilayotgan (barcha yaxshi va yomon) amallaringizdan xabardordir. (Mujodala surasi, 11-oyat).
Ilm va olimlarning fazilatlari, ikki dunyoda erishadigan daraja va martabalariga doir hadislar ham juda ko‘p uchraydi. Rasululloh sollallohu alayhi vasallamdan olim kishining bir kunlik ibodati ilmsiz obidning qirq yillik ibodatiga teng ekani, qiyomatda shafoat qilishi, agar u ta’lim ham bersa, Yer va osmonlardagi barcha jonzot Allohdan unga mag‘firat so‘rashi va boshqa ko‘p bashoratlar sahih hadislar orqali rivoyat qilingan.
Sulaymon alayhissalomga Alloh taolo ilm, boylik va podshohlikdan birini tanlashni buyurganida u ilmni tanlaydi. Ilmning sharofatidan unga boylik va podshohlikni ham qo‘shib beradi.
Ali karramallohu vajhahu: ”Ilm ahli emasligini da’vo qilish ilmdagi sharafga ega ekaniga kifoya qiladi. O‘zida yo‘q ekanini tan olmaslik orlik keltiruvchi johil ekaniga kifoya qiladi”-degan edi. Ilm ahli bo‘lmagan kishi ilmni da’vo qilganida ilm o‘z egasiga sharaf bo‘lishga kifoyadir. Shuningdek, johillik ordir. Agar Abu Jahlga yo‘lda yo‘liqib qolib, ey johil desangiz, uni g‘azabdan yuzi qizarib ketardi. Vaxolanki, u nafaqat johil, balki “johillarning otasi” edi. Johil deb sifatlanish juda-juda achchiq va uyat bo‘lganidan u johil degan so‘zni inkor etadi. Shu bois, har bir inson sharaf bo‘lganidan agar chandiki unga to‘la qonli haqli bo‘lmasa ham dunyoda ilmlarni qaysidir birini o‘ziga nisbat beradi. Zotan, ilm o‘z egasini dunyoda ham, oxiratda ham martabasini baland qiladi.
Shuni aloxida ta’kidlash lozimki, oyat va hadislarda aytilgan ilmdan murod hamma foydali ilmlarni o‘z ichiga oladi. Abu Hurayra roziyallohu anhudan rivoyat qilingan hadisi sharifda Rasululloh sollallohu alayhi vasallam ilm olishga qiziqtirib bunday deganlar:”... Kim ilm talab qilish yo‘liga tushsa, Alloh unga jannatning yo‘lini yengillashtiradi...”(Abu Dovud va Termiziy rivoyati).
Demak, dinimiz ilm talab qilishni har bir musulmonga beshikdan qabrgacha farz qilganini unitmaylik. Bir harf, bir so‘z, bir jumla bo‘lsa ham o‘rganib, unga amal qilishga kirishaylik. Oila a’zolarimiz, bolalarimizni ham ilmga qiziqtiraylik. Ilm o‘rganayotgan yoshlarimizni qo‘llab-quvvatlaylik hamda ularga dalda bo‘lib, o‘zlari tanlagan yo‘l qanchalar ulug‘ ekanini tushuntiraylik.
Bugun yurtimizda axoliga xususan yoshlarga yaratilayotgan sharoitlar taxsinga loyiq. Ayniqsa, yoshlarimiz har taraflama yetuk va barkamol avlod bo‘lishlariga barcha imkoniyatlar eshigi ochiq. Bu yaratilgan sharoitlardan unimli foydalanib, yurtimiz ravnaqiga o‘zini salmoqli xissasini qo‘shadigan ilm va kasb egasi bo‘lishga xarakat qilish ham qarzimiz ham farzimizdir. Zero, bu aziz Vatan ilm darg‘alarini dunyoga yetkazib bergan muqaddas zamindir. Biz o‘z ajdodlarimizga munosib avlod bo‘lishga intilaylik.
Yangi boshlangan o‘quv yili barchamizga muborak bo‘lsin!
Jaloliddin Hamroqulov,
TII Tahfizul Qur’on kafedrasi mudiri, "Novza" jome masjidi imom xatibi
Bismillahir Rohmanir Rohiym
﴿وَفِي أَنْفُسِكُمْ أَفَلَا تُبْصِرُونَ﴾
“O‘zingizda ham (mo‘jizalar bordir). Ko‘rmaysizlarmi” (Zoriyot surasi, 21-oyat).
Ayrimlar ushbu oyatni eshitib o‘ziga qaraydi va Alloh in’om etgan mo‘jizalarni ko‘rmaydi. O‘ziga qaraydi-yu: “Menda hech qanday mo‘jiza yo‘q”, deydi.
Allohga iymon keltirmagan inson o‘limdan keyingi hayotga ishonmaydi. O‘zidagi son-sanoqsiz mo‘jizalarni ham inkor etadi. Hayotni faqat yeyish-ichishdan, o‘yin-kulgudan iborat deb biladi. O‘lim esa hamma narsani nihoyasiga yetkazadi deb hisoblaydi. Agar ular ozgina fikr yuritganlarida o‘zlaridagi mo‘jizalarni ko‘rgan bo‘lardilar. Alloh taoloning insonlar haqidagi oyatlari juda ko‘p. Quyida ayrimlarini keltirib o‘tamiz:
﴿وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آَدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قَالُوا بَلَى شَهِدْنَا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِينَ﴾
“Robbing Bani Odamning umurtqa pog‘onasidan, qiyomat kuni “Bundan g‘ofil edik” demasliklaringiz uchun zurriyotlarini olib o‘zlariga o‘zlarini guvoh qilib: “Robbingiz emasmanmi?” deganida “Albatta Robbimizsan” deganlarini esla” (A’rof surasi, 172-oyat).
Bu oyatni iymoni yo‘q kishiga o‘qib bersangiz “Men hech narsaga guvoh bo‘lmaganman. Buni sezmaganman ham” deb aytadi. Biroq uning guvohi bo‘lgan. Bu ham o‘zining zarariga ishlaydi.
Allohning borligini qanday qilib bilamiz? Yaratgan Zot bor bo‘lishi shartligini yaxshi bilamiz. Buni kofir ham biladi. Faqat birovlarning hisobiga bo‘lsa-da, bu dunyoda maishat qilib yashab qolmoqchi bo‘ladi.
Avvalo Alloh taolo nimalarni harom va halol qilgani haqida bir o‘ylab ko‘raylik. Aslida nafsimiz halol va haromning farqiga boradi. Bunga misol keltiramiz. Faraz qiling bir yigit kelib sizga: “Qizing bilan bir xonada yolg‘iz qolmoqchiman”, desa nima qilasiz? Uni o‘ldirib qo‘yishingiz ham mumkin. O‘ldirmagan taqdiringizda ham uni urasiz. Hatto boshqa odamlar ham sizga yordamlashadi.
Demak, bunday ishni hamma yomon ko‘radi, mo‘min ham, mo‘min bo‘lmagan ham. Lekin o‘sha yigit kelib: “Men qizingizga uylanmoqchiman” desa uni yaxshi kutib olasiz. Odamlar ham uni aziz mehmon sifatida qabul qiladi. Buni hammaga e’lon ham qilasiz. Qizingizni unga berib, nikoh o‘qitganingizdan keyin esa qizingiz bilan bir xonada qolishiga rozi bo‘lasiz.
Xo‘sh, shu ikki holatning bir-biridan nima farqi bor?
Demak, siz nima yaxshi-yu nima yomonligini bilasiz. Lekin buni sizga kim o‘rgatdi? Yana bir misol keltiraylik. Bir kishi o‘zining xotini bilan ko‘chada bemalol yura oladi. Hamma odamlarning ko‘z o‘ngida xotini bilan uyiga kirib ketadi. Ammo o‘sha odamning oldiga boshqa bir begona kishi kelib qolsa xotinini undan qizg‘anadi. Begona kishining uyiga kelganidan o‘ng‘aysizlanadi.
Xo‘sh, bu ikki holatda nima o‘zgardi? Farq shundaki biri halol bo‘lsa, ikkinchisi harom. Buni hamma ajrata oladi. Dindan umuman xabari yo‘q odam ham buni anglab yetadi.
Yanada oddiyroq misol keltiraylik. Bir odam o‘g‘rilik qilishni xohlasa, avvalo hech kim yo‘qligiga ishonch hosil qiladi. Keyin esa qorong‘u tushishini poylaydi. Chunki qorong‘uda odamlar deyarli yo‘q bo‘ladi. O‘g‘irlaydigan narsasini olgach har tomonga alanglab, shoshib ortiga qaytadi. Keyin o‘g‘irlagan narsasini hech kim bilmaydigan joyga yashirib qo‘yishga harakat qiladi. Shu holatga bir baho bering. O‘g‘ri o‘zining ishi xatoligini biladi. Lekin o‘z uyidan narsa olmoqchi bo‘lgan odam kunduzi ham hammaning ko‘z o‘ngida uyiga kirib chiqaveradi. Uyidan xohlagan narsasini olaveradi, hech kimdan xavfsiramaydi. Chunki u hech qanday noto‘g‘ri ish qilmayotganini yaxshi biladi. Pora olayotgan kishi hammadan yashirib oladi. Ammo maoshini olayotgan kishi birov ko‘rib qolishidan qo‘rqmaydi.
Shayx Muhammad Mutavalli Sha’roviy rahimahullohning
"Allohning borligiga aqliy dalillar" kitobidan