Bir qishloqda Yusuf ismli mehribon yigit yashardi. U har kuni qishloq chetidagi chashmaga borib, chanqagan hayvonlarga suv berar, mahalladoshlariga ko‘maklashishni kanda qilmasdi.
Kunlarning birida qishloqqa bir begona odam keldi. Uning kiyimlari yirtilib, o‘zi bir ahvolda, gapirishga ham holi yo‘q edi. Qishloqdagilar uning kimligi va nima maqsadda kelganini bilmasdan unga qaramadi ham. Ammo Yusuf unga befarq bo‘lmay yegulik va suv berdi. O‘ziga kelib olishi uchun hech kim yashamaydigan pasqam uyidan joy tayyorladi. U Yusufning mehribonligidan ta’sirlanib, ko‘z yoshlari bilan minnatdorlik bildirdi.
Bir necha kun o‘tib, u o‘ziga kelganidan so‘ng gap boshladi:
– Men sizlardan bir necha chaqirim naridagi qishloqda yashayman. Yoz kunlari qishlog‘imizga suv yetib bormayapti. Sizlar esa suvning boshida yashaysizlar, shu bois suvdan teng foydalanish haqida kelishmoqchi bo‘lib kelayotgan edim. Ammo yarim yo‘lga yetganimda yomg‘ir yog‘ib, adir yo‘lidagi soy suvga to‘ldi va yo‘lakniyam yuvib meni ham oqizib ketdi. Shukrki, bir katta daraxtga ilinib, jonim omon qoldi. Yomg‘ir tinib, suv qaytgach, uyga qaytishni ham, sizlar tomonga kelishni ham bilmay qoldim. Chunki hammayog‘im bir ahvolda edi. Nima bo‘lsa, bo‘lar deya qishlog‘ingizga kelaverdim.
Yusuf uning niyatini qishloq oqsoqollariga yetkazdi. Ular: “Yaxshilik qilishimiz albatta, yaxshilik bilan qaytadi”, deya bu kelishuvga rozi bo‘ldi.
Shu tariqa ikki qishloq orasida suv manbasini adolatli bo‘lishish haqida kelishuv tuzildi. Yusufning mehribonligi ikki qishloqni bir-biriga yaqinlashtirdi.
Nafisa PARDAYEVA
“Hidoyat” jurnalining 2025 yil 11-sonidan
Pokistonning “The Diplomatic insight” portalida Pokiston tinchlik va diplomatik tadqiqotlar instituti ijrochi direktori Muhammad Asif Nur qalamiga mansub O‘zbekistonning ma’rifatparvar merosi sarlavhali maqolasi e’lon qilindi, deb xabar bermoqda “Dunyo” AA.
“O‘zbekistonning eng katta boyligi faqat Samarqand, Buxoro va Xivaning mahobatida emas. Bu qadim yurtning eng katta boyligi insoniyatga hisoblashni, davolashni, osmon jismlarini kuzatishni, e’tiqodni anglashni, adolat bilan boshqarishni va tilga tamadduniy ohang bag‘ishlashni o‘rgatgan buyuk tafakkur sohiblarining vorisligidadir”, –deb yozgan muallif.
Muhammad Asif Nurning ta’kidlashicha, Prezident Shavkat Mirziyoyev rahbarligida bugun O‘zbekistonda muzeylar, ilmiy markazlar, ixtisoslashtirilgan maktablar, kitobxonlik dasturlari va madaniy diplomatiya orqali Uchinchi Renessansning poydevoriga tamal toshi qo‘yilyapti.
“Bu maqsad 2026 yil 17 mart kuni Toshkentda Islom sivilizatsiyasi markazining ochilishi bilan yanada aniq ifoda topdi. 1 iyunga qadar markazga yarim million kishi, jumladan, 150 dan ortiq xorijiy delegatsiya tashrif buyurdi. Qariyb 2 000 nafar olim 810 ta tegishli loyihada ishtirok etdi, 1 000 dan ortiq madaniy ashyo esa xorijdan O‘zbekistonga qaytarildi. Rasmiy ma’lumotlar mamlakat xotirani ta’lim va milliy ishonchga aylantirayotganini ko‘rsatadi”, – deya qayd etilgan nashrda.
Shuningdek, maqolada 2026 yilda Samarqand yaqinidagi Imom Buxoriy majmuasi qayta qurilib, ziyoratchilar uchun ochilgani e’tiroq etilgan. Unda 10 ming kishilik masjid, muzey va ilmiy-tadqiqot muassasalari barpo etildi. Majmuaning kunlik tashrif buyuruvchilarni qabul qilish imkoniyati 65 ming kishiga yetdi va birinchi oyning o‘zida majmuaga bir milliondan ortiq odam tashrif buyurdi. Bu maskan ziyoratni bilim, tadqiqot va ma’naviy tarbiya bilan uyg‘unlashtiradi.
Muallif o‘z maqolasida Amir Temur va Temuriylar merosining O‘zbekiston tarixi va taraqqiyotida tutgan o‘rniga alohida e’tibor qaratgan.
“Temuriylar davri nafaqat O‘zbekiston, balki jahon tamaddunida ham muhim palla hisoblanadi. Amir Temur Samarqandni qudratli davlat markaziga aylantirdi va me’morchilik, ilm-fan hamda madaniyat taraqqiyotini qo‘llab-quvvatladi. 2026 yilda O‘zbekistonda Amir Temur tavalludining 690 yilligi keng nishonlanmoqda, Temuriylar tarixi davlat muzeyi qayta rekonstruksiya qilindi va aprel – Amir Temur oyi deb e’lon qilindi”, – deyiladi manbada.
Asif Nurning e’tirof etishicha, O‘zbekistonda ma’rifatparvarlik g‘oyalari hech qachon faqat qo‘lyozmalar bilan cheklanib qolmagan. U mahallada, ustoz va keksalarga hurmatda, ustoz-shogird an’analarida va mehmondo‘stlikda yashaydi. U Shashmaqom ohanglarida yangraydi, Lazgi raqsida namoyon bo‘ladi, Askiya san’atida tilga kiradi, baxshilar ijrosida hikoya qilinadi, atlas va adras matolarida o‘z ifodasini topadi. YUNЕSKO tomonidan tan olinishi bu an’analarning jahon miqyosidagi ahamiyatini tasdiqlaydi.
Muallif o‘z maqolasini “O‘zbekistonning ma’rifatparvar merosining ildizlari qadimiy – ammo uning haqiqiy manzili – kelajakdir”, – degan so‘zlar bilan yakunlagan.
O‘zbekiston musulmonlari idorasi matbuot xizmati