Bismillahir Rohmanir Rohiym
Qatoda ibn Di’oma[1] ismli olim hikoya qiladi: “Basra shahrida Utba ibn Abon ismli zohid, taqvodor, mahzunlikda Hasan Basriyga o‘xshagan, doim ro‘za tutadigan kishi yashab o‘tgan bo‘lib, uning Misvar ismli keksa bir qo‘shnisi bor edi. Qo‘rquvi qattiqligidan Qur’onni tinglashga bardoshi yetmasdi. Agar uning oldida Qur’ondan bir-ikki oyat o‘qilsa, qattiq qichqirib, bir necha kun aqlini yo‘qotgandek yurardi. Bir kuni uning yoniga Xas’am qabilasidan bir kishi keldi. Yoniga o‘tirgach, Qur’oni karimdagi:
يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِينَ إِلَى الرَّحْمَنِ وَفْداً
“Taqvodorlarni Rohman huzuriga mehmon hay’ati etib to‘plagan kunimizda”
وَنَسُوقُ الْمُجْرِمِينَ إِلَى جَهَنَّمَ وِرْداً
“Jinoyatchilarni jahannamga chanqoq hollarida haydaymiz” (Maryam surasi, 85-86-oyatlar) oyatlarini o‘qidi. Buni eshitgan qariya “Men jinoyatchiman. Taqvodorlardan emasman. Ey qori, hozir o‘qigan oyatlarni yana o‘qi!” dedi. Boyagi kishi oyatlarni yana o‘qidi. Qariya baland ovozda baqirib, “Oh!” dedi-yu, omonatni topshirdi”.
Ahmad ibn Ibrohim Sa’labiyning
"Qur’on oshiqlari" kitobidan olindi
[1] Imom Ahmad rahimahulloh Qatoda haqida “Qur’on tafsiri va ulamolarning turfa xil qarashlarining bilimdoni edi” deganlar.
Bismillahir Rohmanir Rohiym
Bugungi kunda globallashuv, mafkuraviy xurujlar va tashqi tahdidlar haqida ko‘p va mo‘l targ‘ibot olib borilmoqda. Lekin kattaroq dushman uyimizda — befarqlik va ma’naviy qashshoqlik qiyofasida in qurib olayotganini sezmay qolayotanimizni tan olishimiz lozim bo‘ladi.
Bugun bir yosh yigitning yot g‘oyalar girdobiga tushishi yoki jinoyat ko‘chasiga kirib qolishi — shunchaki adashish emas, bu unga ota-onasi tomonidan berilgan "ma’naviy tarsaki"dir.
Bolaning qalbi oppoq varoq unga siz va ustozlari turli chizgilar chizasiz, bu varoqni siz ezgulik bilan to‘ldirmadingizmi, demak, uni albatta yovuzlik egallaydi. Bunda tabiat ham, hayot ham bo‘shliqni suymaydi!
Afsuski, ba’zilarimiz xonadonimizda o‘zimiz farzandlarimiz uchun kitob javonini to‘ldirishdan ko‘ra, mehmonxonamizdagi xrustallar soni va sifatini orttirishni yoqtiramiz.
Nima uchun farzandimizning ma’rifatiga emas, balki qo‘shnining oldidagi "obro‘yimiz" uchun yillab pul yig‘amiz?
Nima uchun isrofgarchilikka to‘la dabdabali to‘ylarni "orzu-havas" deb ataymiz-u, farzand ta’limi uchun sarflangan mablag‘ni "xarajat" deb bilamiz?
Shuni unutmaylikki, to‘ydagi dasturxonning hashami bir kunda unutiladi, ammo bolaning ongidagi ilmsizlik zahri bir umrga muhrlanadi.
"Kaltakning ikki uchi bor" deyishadi. Bugun farzandiga vaqt ajratmagan ota-ona, ertaga uning qilmishlari uchun nafaqat mol-dunyosi, balki butun boshli g‘ururi va sog‘lig‘i bilan tovon to‘laydi. Choyxonadagi gurunglar va to‘yxonadagi maqtanishlar bilan cheklangan dunyoqarash bizni faqat orqaga, jaholat botqog‘iga tortadi.
Ha, farzandning tarbiyasiga tikilmagan sarmoya — ertaga uning xatolarini yopish uchun sovuriladigan ming chandon ko‘p mablag‘ demakdir.
"Biladiganlar bilan bilmaydiganlar teng bo‘lurmi?!" Bu xitob bugun har bir ota-onaning qulog‘i ostida bong urishi shart! Zero, biz bugun farzandimizga kitob bermasak, ertaga ular o‘zimizdami o‘zga davlatdami eng kam haq olinadigan ishlarda ishlashga majbur bo‘lishadi. Farzand tarbiyasiga beparvolik — nafaqat oilaga, balki millat va kelajakka qilingan eng og‘ir xiyonatdir!
Adhamjon Abdurahmonov,
Pop tuman “Kichik Xo‘jaobod” jome masjidi imom noibi tayyorladi