Yomonlikdan qaytarish
Umr – insonning eng bebaho boyligi. Uning qiymati ham, o'lchovi ham yo'q. Qadrli vaqtimizning isrof bo'lishi esa eng alamli holat.
Hayot taqozosi bilan turli idoralarga yoki ayrim insonlarga ishimiz tushib, ularni soatlab kutishga to'g'ri keladi.
Yaqinda poytaxtdan vodiyga borish uchun bir kirakashga qo'ng'iroq qilib, tong-saharda jo'nashim zarurligini aytdim. U: “Tonggi beshda etib boraman”, dedi. Biroq ertalab soat oltidan o'tsa-da, undan darak bo'lmadi. Qo'ng'iroq qilsam u: “Yo'ldaman, odam olyapman”, dedi. Shundan so'ng ham u salkam bir soatda keldi. Mashinada biror yo'lovchi yo'q. “Odamlaringiz qani?” desam: “Hali tayyor emas ekan. Yo'l-yo'lakay olib ketamiz”, dedi. Hullas, mashina poytaxtdan chiqishda soat 10 dan o'tgandi. Yo'l-yo'lakay gaz quyish shaxobchalariga kirish, tushlik bilan kech kirganda uyga etdik. Bir kunlik umrim yo'lga ketdi.
Bunday holatga ko'plab yurtdoshlarimiz duch kelgani tayin. Huddi shunday biror mansabdor yoki xizmat ko'rsatish idoralariga ishingiz tushsa, “kutib turing”, deya soatlab vaqtingizni olishi odatiy hol. Bundan ham yomoni, biror kishi qarz berib un ololmay sarson bo'lishda. Unga vaqting ham, asabing ham ketadi. Shu boisdan bo'lsa kerak, keyingi paytda odamlar orasida qarz oldi-berdisi kamayib boryapti.
Afsuski, kundalik hayotimizda yolg'on so'zlash yoki va'dani bajarmaslik oddiy holga aylangan. Dinimiz esa lafzsizlik, yolg'on gapirish va shu orqali pul topishdan qaytaradi. Bu yo'l bilan topilgan mol harom hisoblanadi. Shunday bo'lsa-da, yolg'on gapirayotgan ko'plab insonlarni uchratamiz.
– Ko'pincha aytgan so'zidan chiqadigan, bir tiyinga xiyonat qilmaydigan insonni ko'rsak: “Nemischa hisob-kitob qilar ekan”, deb qo'yamiz. Aslida va'daga vafo, aytgan so'zidan chiqish, birovning haqqidan qo'rqish musulmonning ishi emasmi? – deydi Shayx Nuriddin Holiqnazar hazratlari. – Arab o'lkalaridan birida uzoq yillar muftiy bo'lgan bir ulamo og'ir betobligi tufayli G'arb mamlakatlarida davolanibdi. U sog'ayib yurtiga qaytgach, shogirdlari u kishidan: “Ustoz, G'arb davlatlarida nima ko'rdingiz?” desa, ustoz: “U erda Islomni ko'rdim. Ammo musulmonni ko'rmadim. Afsuski, bizda musulmon ko'p, ammo chin Islom axloqi yo'q”, deb yig'lagan ekan. Alhamdulillah, aholimizning aksariyati Islom diniga e'tiqod qiladi. Ammo ular orasida yolg'onchi, o'zgalar haqini eydigan, omonatga xiyonat qilayotganlari ham bor.
Abdulloh ibn Mas'ud roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi. Payg'ambarimiz sollallohu alayhi va sallam: “Va'da qarzdir”, dedilar va uning mas'uliyati yuksak ekanini ta'kidlab: “Va'da qilib, keyin unga xilof qilgan kishining holiga voy bo'lsin!” deya uch bora takrorladilar».
– Afsuski, keyingi paytlarda va'dabozlik, so'zida turmaslik va subutsizlik tobora kuchayib bormoqda, – deydi O'MI Fatvo markazi mutaxassisi Hikmatulloh domla Toshtemirov. – “Falon joyda, falon soatda uchrashamiz”, deb shartlashib, unga amal qilmaydiganar, “Ishingni falon kuni bitkazib beraman, xavotir olma” deya, o'sha zahoti unutadiganlar yoki farzandiga: “Bu ishni qilsang, buni olib beraman”, deya va'da beradi-yu, vafo qilmaydiganlar qancha. Turli bahonalar bilan qarz olib, pul berganni sarson va pushaymon qilayotganlarni aytmasa ham bo'ladi. Vaholanki, va'daga vafo qilmaslik – katta va og'ir gunoh. Bunday kimsalar haqida Qur'oni karimda: “Ularning ichida Siz bilan ahdlashgandan so'ng, taqvosizlik qilib, har gal ahdlarini buzaveradiganlari bordir”(Anfol surasi 56-oyat), deya marhamat qilinadi.
Payg'ambarimiz sollallohu alayhi va sallam esa: “Omonatdor bo'lmagan kishida (komil) iymon yo'q. Va'dasiga vafo qilmaydigan kishida (komil) din yo'q”, dedilar (Imom Ahmad rivoyat). Demak, mo'minlik sifatini o'zimizda mujassam qilishimiz uchun omonatni ado qilishimiz va bergan va'dalarimizni ustidan chiqishimiz lozim. Aks holda munofiqlardan bo'lib qolishimiz mumkin. Alloh asrasin!
Bu haqda Rasululloh sollallohu alayhi va sallam: “Munofiqning uchta alomati bor. So'zlasa, yolg'on gapiradi, va'da bersa, xilof qiladi va omonat qo'yilsa, xiyonat qiladi”, deganlar (Imom Buxoriy rivoyati). Demak, munofiqlikning belgilaridan biri va'da bersa, bajarmaslikdir.
Sahobalar Payg'ambarimiz sollallohu alayhi va sallamdan so'rashdi: “Ey Allohning Rasuli, mo'min odam baxil bo'lishi mumkinmi?” Payg'ambarimiz: “Ha bo'lishi mumkin”, dedilar. Yana ular: “Ey Allohning Rasuli, musulmon odam qo'rqoq bo'lishi mumkinmi?” Payg'ambarimiz: "Ha qo'rqoq ham bo'ladi", dedilar. Sahobalar: “Ey Allohning Rasuli, musulmon odam yolg'onchi bo'ladimi?” Payg'ambar alayhissalom: “Yo'q”, deb javob berdilar.
Yolg'onchilik katta gunohlardan biri bo'lgani uchun ham Qur'oni karimning bir yuz oltmish ettita oyatida bu illat haqida keltirilgan. Shulardan birida: “Albatta, Alloh haddan oshuvchi va yolg'onchi kimsalarni hidoyatga yo'llamas”, deb bayon qilingan (G'ofir surasi, 28-oyat).
Abdulloh ibn Mas'ud roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi: «Rasululloh sollallohu alayhi va sallam: “Doimo rost gapiring. Zero, rostgo'ylik yaxshilikka olib boradi. Yaxshilik esa jannatga etaklaydi. Kishi rost gapirishda bardavom bo'laversa, Allohning huzurida u “siddiq” (faqat rost so'zlovchi) deb yoziladi. Yolg'onchilikdan saqlaning. Chunki yolg'on buzuqlikka etaklaydi. Buzuqlik do'zaxga olib boradi. Kishi davomli yolg'on gapiraversa, Allohning huzurida u “kazzob” (yolg'onchi) deb yozib qo'yiladi”, dedilar».
Barchamizga rostgo'ylar qatorida bo'lish nasib etsin.
Bobur MUHAMMAD
Insonlar hayotda bir birlari bilan ahl inoq yashashlari dinimizda maqtalgan ko‘rsatma hisoblanadi.
Jobir ibn Abdulloh raziyallohu anhudan rivoyat qilingan hadisi sharifda, Hazrati Payg‘ambarimiz sollallohu alayhi vasallam: “Mo‘min mo‘minning birodaridir, hech bir holatda uning nasihatini yerda qoldirmaydi”. deganlar.
Dinimizda mo‘minlar bir-birlari bilan aka-uka kabidirlar. Shunday ekan, mo‘minlar o‘rtasidagi haqiqiy munosabat tug‘ishgan birodarlari bilan qiladigan munosabati kabi bo‘lishi kerak. Hatto ziyodaroq bo‘lishi darkor. Shu sababdan birodarini sevmoq, unga go‘zal muomala qilmoq, uning oldida kamtar bo‘lmoq, o‘zining va aka-ukasining obro‘sini himoya kilgani kabi uning ham sharafini himoya qilmoq mo‘minlik, do‘stlik shartlaridandir.
Bunday ahillikni Rasululloh sollallohu alayhi vasallam hazratlari Madinaga borgan vaqtlarida sahobai kirom o‘rtasida tadbiq etilgan. Makkada bor-yo‘g‘ini qoldirib, faqat Allohning roziligi uchun hijrat qilgan makkalik muhojirlar bilan ularni quchoq ochib kutib olgan Madina xalqi – ansorlar orasida yuzaga keldi.
Islomga yordam berganlari uchun madinalik musulmonlar ansor – yordamchi deyildi. Madinalik ansor makkalik birodariga bor-yo‘g‘ini topshirib, haqiqiy samimiylik muomalasi qilgan bo‘lsalar ham, ahli Makkaliklar o‘zlariga ko‘rsatilgan bu insoniy birodarlikka minnatdorlik bildirish bilan birga, birodarlariga ortiqcha yuk bo‘lmaslik uchun savdo-sotiq bilan shug‘ullana boshladilar. Biroz vaqtdan so‘ng esa ularning o‘zlari boshqa muhtojlarga yordam bera boshladilar. Ulardan biri hazrati Abdurrahmon ibn Avf (Alloh undan rozi bo‘lsin) Shom safaridan kelgan savdo mollarini tuyalari bilan birga Madina kambag‘allariga ehson qilganlar.
Ma’lumki, inson nuqsondan xoli emas. Ammo musulmon o‘z birodaridagi ba’zi kamchiliklarni shartta yuziga solmaydi. Balki munosib bir vaqtda munosib bir so‘z bilan hamda tanho bir joyda aytadi va nasihat qiladi. Birodarining xatoyu kamchiliklarini oshkor aytish johillarning harakatidir.
Zero, buning foydadan ko‘ra zarari ko‘proq bo‘ladi. Chunki o‘rtada hasad, gina-adovat, janjallar kelib chiqishi mumkin. Shuning uchun nasihat qiluvchilar, mutlaq tanho bir joyda, shirin til bilan o‘zining kamchiliklarini ham biroz misol keltirib, uni o‘zidan sovutib, uzoqlashtirmaydigan darajada o‘git berishlari lozim. Har holda, barchamiz nasihatga muhtojmiz.
Yaratgan bir-birimizni to‘g‘ri yo‘lga chaqirishimiz ham dinimiz amri, ham dunyoyu oxiratimizning saodati uchun zarurdir. Barchamizga shunday go‘zal xulq egasi bo‘lishimizni nasib aylasin.
Kenjabek Soliyev,
Chust tuman “G‘oyib eronlar” jome masjidi imom-xatibi.