Қадр кечасини изланг!
Рамазон барокатли ва фазилатли ой. Унда дунё ва охират учун яхшиликлар бисёр. Айниқса “минг ойдан яхшироқ” бўлган “Лайлатул қадр” – қадр кечаси Рамазонда кутилади. “Қадр” деб номланишига сабаб унда ризқлар ўлчанади, ажаллар ёзилиб, ўша йили бўладиган ишлар битиб қўйилади, тақдир қилинади.
فِيهَا يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ
“У (кечада) барча ҳикматли иш(лар) ажрим қилинур”, Духон,4 оят
“Барча бўладиган ишлар Лавҳул маҳфуздан кўчирилади. Саид ибн Жубайр Ибн Аббосдан ривоят қиладилар: “Албатта, сен бир кишини бозорда учратасан, лекин унинг исми ўликлар сафига киритиб қўйилган бўлади”.[1]
Бундан ташқари қадри ва шарафи улағлиги учун ҳам шундай аталган. Яна ким бу кеча тоат-ибодатларга берилса, қадри баланд бўлади, бу кечадаги тоатларнинг қадри бўлакча бўлади, деган маънолар ҳам айтиб ўтилган.
Шомий[2] айтадилар: “Меърожуд дироя”да келтирилади: “Билингки, қадр кечаси – фазилатли кеча бўлиб, уни излаш, талаб қилиш мустаҳабдир. У йилнинг энг яхши тунларидан биридир. У кечада қилинган амал йилнинг бошқа пайтида қилинган минг амалга тенг. Ибн Мусайййиб айтади: “Ким қадр ҳуфтонига гувоҳ бўлса, ундаги насибасини олибди”. Шофеъий айтадилар: “Ҳуфтон ва бомдодига гувоҳ бўлса. Мўминлардан Аллоҳ хоҳлагани қадр кечасини кўради, кўрганлар эса уни яширишлари лозим бўлади. Аллоҳга ихлос билан дуо қилинади”.
Қадр кечаси қайси кун эканлиги борасида 46 та фикр бор.
“Мароқил фалаҳ”да[3] айтилади: “Ибн Масъуд айтадилар: “Қадр кечаси йилнинг барчасида бўлиши мумкин. У кишининг гапларини Имом Аъзам ҳам олиб, йилнинг исталган пайтида айланиб юради. Гоҳо рамазон, гоҳо бошқа ой ҳам бўлиши мумкин. Буни Қози Хон ҳам айтган”.
Шомий айтадилар: “Юқоридаги гапни орифлар султони, жанобим – Муҳйиддин ибн Арабий ўзларининг “Футуҳотул Маккийя” асарларида ҳам келтирганлар: “Лайлатул қадр ҳақида инсонлар турлича фикрдадирлар. Яъни унинг пайти ҳақида. Улардан баъзилари йилнинг барчасида айланиб юради дейишган. Мен ҳам шу фикрдаман. Мен уни Шаъбонда ҳам, Робиъул аввалда ҳам, Рамазонда ҳам кўрганман. Кўпроқ рамазоннинг охирги 10 кунлигида гувоҳ бўлганман. Яна рамазоннинг ўртадаги 10 кунлигидаги тоқ бўлмаган кечада ҳам, тоқ бўлган кечасида ҳам кўрганман. Мен шуни аниқ ишонч билан айта оламанки, йилнинг барчасида тоқ кечасида ҳам, жуфт кечасида ҳам келаверади”.
“Мабсут”да айтилади: “Бу борада Абу Ҳанифанинг мазҳаблари қадр кечаси рамазонда бўлади, лекин у олдинга сурилиб ёки кечикиб келиши мумкин. Икки соҳиблари наздида эса муқаддам ҳам бўлмайди, кечикиб ҳам келмайди”.
Унинг аломати: ойдин, соф, сокин; совуқ ҳам эмас, иссиқ ҳам эмас; қадр кечасининг тонгида қуёш нурсиз тоғорга ўхшаб қолади.
Унинг аниқ куни яширин бўлиши: инсонлар уни топишда, излашда жидду жаҳд қилсинлар, ибодатда мужтаҳидлар ажрини олсинлар.
Шавконий айтадилар: “Уламолар унинг қайси кун эканлиги ҳақида ихтилоф қилдилар. “Фатҳул Борий”да ўша фикрлар келтирилган (ундан бошқа ерда бу қавллар келтирилмаган), уларни қисқача зикр қилиб ўтамиз:
1-Қовл: Қадр кечаси одамлар орасидан кўтарилган, буни Мутаваллий Рофизийлардан ривоят қилган. Ҳанафийлардан ҳам шу гап келган. Мен айтаман: бу асли йўқ гап, ҳанафийлар китобларида бунақа гап учрамайди.
2-Қовл: Қадр кечаси фақат бир йил учун хосланган бўлиб, Набий саллоллоҳу алайҳи васаллам замонларида юз берган. Фокуҳоний шу гапни айтган.
3-Қовл: Қадр кечаси мана шу уммат учун хосланган. Моликийлардан бир жамоанинг фикрлари.
4-Қовл: Йилнинг исталган патида бўлиши мумкин. Бу ҳанафийларнинг машҳур гаплари ва салафи солиҳларнинг бир жамосининг фикри.
5-Қовл: У рамазонга хосланган бўлиб, унинг барча тунларида содир бўлиши мумкин.
6-Қовл: У муайян ва яширинган бир тунда. Насафий шу фикрни айтган.
7-Қовл: Рамазоннинг биринчи кечасида. Абу Розийн Уқайлий Саҳобий айтган.
8-Қовл: Рамазоонинг ўртасидаги бир кеча. Ибн Мулаққин айтган.
9-Қовл: Шаъбоннинг ўртасидаги бир кеча. Қуртубий “Муфҳим”да айтган.
10-Қовл: Рамазоннинг 17 кечасида.
11-Қовл: Рамазоннинг ўртадаги 10 кунлигида яширинган.
12-Қовл: Рамазоннинг 18 кечаси.
13-Қовл: 19 кечаси.
14-Қовл: Охирги ўн кунликнинг биринчи кечаси. Шофеъий шунга моил бўлганлар.
15-Қовл: Агар ой тўлиқ бир ой бўлса, 20 куни, ноқис бўлса, 21 куни.
16-Қовл: 22 кечаси.
17-Қовл: 23 кечаси. Бунга кўплаб саҳобий ва тобеъинлар эргашганлар.
18-Қовл: 24 кечаси.
19-Қовл: 25 кечаси. Ибн Жавзий Абу Бакрадан ривоят қилган.
20-Қовл: 26 кечаси. Мен буни аниқ билмадим. Фақат Иёз шу фикрни айтган.
21-Қовл: 27 кечаси.
22-Қовл: 28 кечаси.
23-Қавл: 29 кечаси. Ибн Арабий келтирган.
24-Қовл: 30 кечаси. Иёз айтган.
25-Қовл: Охирги 10 кунликнинг тоқ кунларида. “Фатҳ”да мана шу тўғрироқ дейилган.
26-Қовл: Рамазоннинг охирги кечаларида.
27-Қовл: Охирги 10 кунликда кўчиб юради. Абу Қалоба айтган.
28-Қовл: Охирги 10 кунликда, фақат баъзи кечалар баъзиларидан кўра қадр бўлиши умид қилинади.
29-Қовл: 27 кеча. Фақат 23 бўлиши умид қилинади.
30-Қовл: 23 кеча. Фақат 27 бўлиши умид қилинади.
31-Қовл: Охирги 7 кунликнинг барчасида кўчиб юради. Аҳли илмлар бундан нима назарда тутилгани ҳақида ихтилоф қилдилар: ойнинг охирги 7 кунлигими ёки ойдан саналадиган охирги 7 кунми? Бундан 32 қовл келиб чиқади.
33-Қовл: Охирги 15 кунликда кўчиб юради. Абу Юсуф ва Муҳаммаддан ривоят қилинган.
34-Қовл: 16 ёки 17 кечада.
35-Қовл: 17, 19 ёки 21 кечада.
36-Қовл: Рамазонинг биринчи ёки охирги кечаси.
37-Қовл: 19, 21 ёки 23 кечада.
38-Қовл: 1 ёки 9 ёки 17 ёки 21 ёки охирги кечада.
39-Қовл: 23 ёки 27 кечада
40-Қовл: 21 ёки 23 ёки 25 кечада.
41-Қовл: Охирги 27 кечага чекланган.
42-Қовл: 22 ёки 23 кечада.
43-Қовл: ўртадаги ва охирдаги 10 куликнинг жуфт кечаларида.
44-Қовл: охирги ўн кунликнинг учинчи ёки бешинчи кечаси.
45-Қовл: Ойнинг иккинчи 15 кунлигидаги 7 ёки 8 кеча.
46-Қовл: 1 ёки охирги ёки тоқ кечада бўлиши мумкин.
Ҳофиз Ҳажар Асқалоний айтадилар: “Мен охирги учратган қовлим мана шу. Уларнинг баъзиси баъзисини рад қилиши мумкин. Рожиҳроғи охирги 10 кунликнинг тоқ кечаларида бўлиб, улар кўчиб юриши мумкин. Шофеъий наздида 21 ё 23 бўлса, жумҳур наздида рамазоннинг 27 кечаси деб зикр қилинган”.
Қадр кечасига тўғри келган одамга зоҳирий аломат бўладими ёки йўқ, деган масалада ҳам ихтилоф қилдилар. Баъзилар ҳамма нарса сажда қилган ҳолда кўринади, деса, айримлар ҳатто қороғу ерда ҳам нур сочилиб туради, деган. Малоикалардан гап ва салом эшитилади, ҳам деб айтилган. Тобарий буларнинг барчаси юз берадиган ишлар эмас деганлар. Бирор нарсани кўриш ёки эшитиш шарт қилинмаган.
Хулоса: Қадр кечаси турли кунларда бўлиши, турли кечаларда айланиб юриши ҳақидаги фикрларни инобатга олсак, уни фақат 27 кечада кутмай, рамазоннинг охирги тоқ кунлари, имкон бўлса рамазоннинг ғанимат барча кечаларидан излаган, кўпроқ ибодат, тиловат, истиғфор ва тавблар қилиб қолган маъқул. Агар Абу Ҳанифа роҳимаҳуллоҳнинг ижтиҳодларига назар солинса, лайлатул қадр йилнинг барчасида бўлиши мумкин. Балки, мана шу нарса аввалги уламоларимизни кўп тоат-ибодат қилишга, бугун қадр кечаси бўлиши мумкин деган умидда сергак юришларига бир сабаб бўлгандир... Валлоҳу Аълам!
Аҳмад Саҳаронфурийнинг “Базлул мажҳуд фий ҳалли
Сунани Аби Давуд” китоби асосида Нилуфар Саидазиз қизи тайёрлади
[1] “Тафсири Самарқандий”
[2] Ибн Обидийн
[3] 264 б
Ҳаким Термизий — ҳадис илми ва маънавий тафаккур уйғунлигини намоён этган аллома
Ҳижрий III аср ислом илмлари, хусусан, ҳадис илми тараққиётида юксак босқич ҳисобланади. Бу даврда ҳадисларни жамлаш, уларни саралаш, ривоятларнинг санад ва матнини ўрганиш, турли мавзулар асосида таснифлаш борасида катта илмий ишлар амалга оширилди. Имом Бухорий, Имом Муслим, Имом Доримий, Абу Исо Термизий каби буюк муҳаддислар ана шу илмий муҳитда етишиб чиқди. Шу боис ҳижрий III аср ҳадис илмининг “олтин асри” сифатида эътироф этилади.
Ана шу даврда Мовароуннаҳр заминида илм-фан ва маънавий тафаккур ривожига муносиб ҳисса қўшган алломалардан бири Ҳаким Термизий эди. Унинг илмий мероси ҳадисларни тўплаш ва ривоят қилиш билан чекланиб қолмай, уларнинг мазмун-моҳиятини англаш, маънавий қирраларини очиб бериш ва инсон ҳаёти билан боғлашга қаратилгани билан аҳамиятлидир.
Ҳаким Термизийнинг илмий қарашларини ўрганиш орқали ўша даврда ҳадис илми қандай шакллангани, муҳаддисларнинг ривоятларга муносабати, ҳадисларнинг зоҳирий ва ботиний мазмунини англашга бўлган интилишлар ҳақида тасаввур ҳосил қилиш мумкин.
Илм муҳитида камол топган аллома
Ҳаким Термизийнинг илмга бўлган қизиқиши унинг оилавий муҳити билан чамбарчас боғлиқ бўлган. Манбаларда унинг отаси муҳаддис бўлгани ва ҳадис ривоят қилгани қайд этилади. Алломанинг ўзи ҳам ёшлигидан илм аҳли орасида камол топгани ҳақида маълумот қолдирган.
У отасидан 80 дан ортиқ ҳадис ривоят қилган. Шунингдек, онасидан ҳам ҳадис олгани ҳақида маълумотлар мавжуд. Ота ва она томонидан боболарининг ҳам ҳадис ривояти билан шуғуллангани алломанинг илм муҳитида тарбия топганини кўрсатади.
Ҳаким Термизийнинг ҳадис илми бўйича устозлари ва ровийлари доираси ҳам кенг бўлган. Тадқиқотларда унинг 170 га яқин устози номи келтирилади. “Наводир ал-усул” асарида эса 223 нафар ровий қайд этилгани кўрсатилади. Шу боис табақот асарларида Ҳаким Термизий номи “ал-Ҳаким” билан бир қаторда “ал-Ҳофиз” унвони билан ҳам тилга олинади.
Бу маълумотлар алломанинг ҳадис илмига жиддий тайёргарлик билан кириб келганини кўрсатади. Бироқ унинг илмий қиёфасини фақат ровийлар ва ҳадислар сони билан белгилаб бўлмайди. Ҳаким Термизийнинг ўзига хослиги, аввало, ҳадисга ёндашуви ва уни талқин қилиш услубида намоён бўлади.
Ҳадисни ривоят қилишдан уни англашгача
Ҳаким Термизий асарларида Қуръони карим, қудсий ва набавий ҳадислар, саҳобийлар, тобеийлар ва табаа тобеийлар ривоятлари, зоҳидлар сўзлари ҳамда бошқа манбалардан фойдаланган. Бироқ унинг мақсади уларни шунчаки бир жойга тўплаш эмас эди.
Аллома ҳадиснинг мазмунига, унда ифодаланган ғоя ва ҳикматга, инсон ҳаётидаги аҳамиятига эътибор қаратган. Шу жиҳатдан унинг асарларида ривоят ва талқин бир-бирини тўлдириб боради.
Тадқиқотларда Ҳаким Термизийнинг ҳадисга ёндашувида бир нечта ўзига хос услуб ажратилади. Жумладан, тасаввуфий мазмундаги ҳадисларни жамлаш ва уларнинг маъносини шарҳлаш, муайян мавзуга оид ҳадисларни бир жойга тўплаш, шунингдек, ҳадисларни шарҳлаб, улардан амалий хулосалар чиқариш унинг илмий услубига хос жиҳатлар сифатида кўрсатилади. Бу хусусиятлар “Ар-Радд ала-л-муаттила” ва “Ал-Манҳиёт” каби асарларида яққол кўринади.
Демак, Ҳаким Термизий учун ҳадиснинг қиммати фақат унинг ривоят қилинганида эмас. Унинг мазмунини тушуниш, ундаги маънавий сабоқларни англаш ва ҳаётда қўллаш ҳам муҳим эди.
“Наводир ал-усул” — маъно ва мазмун талқини
Алломанинг ҳадис илмидаги ўзига хос ёндашувини “Наводир ал-усул” асари мисолида янада яққол кўриш мумкин. Мазкур асар ҳадисларни ирфоний талқин қилиш анъанасининг муҳим манбаларидан бири сифатида қаралади. Унда ҳадислар келтирилиши билан бирга, уларнинг мазмуни, маънавий аҳамияти ва инсон ҳаётига дахлдор жиҳатлари ҳам очиб берилади.
Ҳаким Термизий ҳадиснинг зоҳирий маъноси билан кифояланиб қолмай, унинг ботиний мазмунига ҳам эътибор қаратган. Бу ёндашув унинг фиқҳий қарашларида ҳам намоён бўлади. У ҳадисдан келиб чиқадиган ҳукмни келтириш билан бирга, унинг ахлоқий ва маънавий моҳиятини ҳам очишга ҳаракат қилади.
Тарих фанлари номзоди Иброҳим Усмонов Ҳаким Термизийнинг ушбу хусусиятини шундай изоҳлайди:
“Ҳаким Термизий ушбу асарида фақат ҳадисларни жамлаш билан чекланмай, ҳар бир ҳадисни муфассал шарҳлаб, унинг ботиний ва зоҳирий маъноларини, ҳикматини кўрсатиб, ҳадиснинг мазмун-моҳиятини ҳар томонлама таҳлил қилади ҳамда ҳадиснинг асл мағзига етиб боришга, уни тўлиқ идрок этишга ҳаракат қилади. Унинг ҳар бир шарҳида тасаввуфий талқин сезилиб туради. Асарда ҳадисларни инсон маънавий-руҳий ва маиший ҳаётида қандай татбиқ қилиш мумкинлиги кўрсатиб берилган”.
Олимнинг бу фикри Ҳаким Термизийнинг илмий услубидаги муҳим жиҳатни очиб беради. Яъни аллома учун ҳадисни ўрганиш уни ёдлаш ёки ривоят қилиш билан якунланмаган. Ҳадисдаги маънони англаш, унинг ҳикматини тушуниш ва инсон ҳаётидаги ўрнини кўрсатиш ҳам илмнинг муҳим қисми сифатида қаралган.
Шу нуқтаи назардан, “Наводир ал-усул” Ҳаким Термизийнинг илмий дунёқарашини намоён этувчи муҳим асарлардан бири ҳисобланади.
Санад ва матн масаласи
Ҳадис илмида санад (ҳадисни ривоят қилган кишиларнинг бир-бирига боғланган ровийлар силсиласи)нинг аҳамияти беқиёс. Ҳадиснинг кимлар орқали ривоят қилинганини аниқлаш, ровийларни ўрганиш ва уларнинг ишончлилик даражасини белгилаш муҳаддислар фаолиятининг асосий йўналишларидан бири бўлган.
Ҳаким Термизий ҳам санад масаласига эътибор қаратган. Бироқ унинг қарашларида ҳадис матни ва мазмунини англашга ҳам катта ўрин берилган. У ҳадиснинг маъносини очиш, унинг Қуръон ва суннатга мувофиқлигини кўриб чиқиш, зоҳирий ва ботиний жиҳатларини таҳлил қилиш зарурлигини таъкидлайди.
Аллома муҳаддисларни “рувот”, “вуот” ва “наққолун” каби тоифаларга ажратади. Бу тасниф орқали у ҳадис илмида фақат ривоятни етказиш эмас, уни англаш ва мазмунини идрок этиш ҳам муҳим эканини кўрсатади.
Шу билан бирга, Ҳаким Термизийнинг айрим ривоятлари кейинги муҳаддислар томонидан танқид қилингани ҳам маълум. Хусусан, “Наводир ал-усул”даги айрим ҳадисларнинг санади ва ровийлари борасида баҳслар мавжуд. Муҳаммад Тақий Усмоний мазкур асарни ҳадис тўпламларининг тўртинчи табақасига киритиб, унда заиф ҳадислар ҳам учрашини қайд этган.
Шунинг учун аллома меросини ўрганишда унинг ҳадисларни талқин қилиш услуби билан айрим ривоятларнинг ҳадисшунослик нуқтаи назаридан баҳсли жиҳатларини алоҳида кўриб чиқиш муҳимдир.
“Манҳиёт” — ҳадиснинг амалий аҳамияти
Ҳаким Термизийнинг ҳадис илмидаги ёндашуви “Манҳиёт” асарида ҳам яққол намоён бўлади. Асарда 170 дан ортиқ қайтарув мазмунидаги ҳадис жамланган.
Муаллиф ҳар бир масалани фақат ҳадис билан чекламайди. Унинг мазмунини очиш учун Қуръон оятлари, бошқа ҳадислар, саҳобийлар, тобеийлар ва уламолар фикрларидан фойдаланади. Зарур ўринларда ўз қарашларини ҳам баён қилади. Кейин эса ҳадиснинг мазмуни шарҳланиб, ундан тегишли хулосалар чиқарилади.
Асарда савдо-сотиқ, қарз, олтин ва кумуш билан боғлиқ муомалалар, сувдан фойдаланиш каби турли масалаларга мурожаат қилинади. Бу эса Ҳаким Термизийнинг ҳадисни инсоннинг кундалик ҳаётидан ажратмаганини кўрсатади.
Унинг ёндашувида ҳадис инсоннинг эътиқоди ва ибодатигина эмас, балки ахлоқи, муомаласи ва жамиятдаги муносабатлари билан ҳам боғлиқ ҳолда намоён бўлади.
Ҳаким Термизий мероси — Марказ экспозициясида
Асрлар давомида илмий қийматини сақлаб келаётган Ҳаким Термизий мероси бугун Ўзбекистонда ҳам кенг ўрганилмоқда ва тарғиб этилмоқда.
Ўзбекистондаги Ислом цивилизацияси марказининг Биринчи Ренессанс даври экспозициясида юртимиз заминида етишиб чиққан буюк алломаларнинг илмий мероси кенг ёритилган. Ана шу экспозициядан Ҳаким Термизийнинг илмий мероси ҳам муносиб ўрин олган.
Экспозицияда Биринчи Ренессанс даврида Мовароуннаҳрда илм-фан, маърифат ва тафаккур юксалишида муҳим ўрин тутган алломалар фаолияти ҳақида маълумотлар тақдим этилган. Ҳаким Термизий меросининг ҳам ушбу маконда намоён этилиши алломанинг ҳадис илми ва маънавий тафаккур тарихидаги ўзига хос ўрнини кенг жамоатчиликка етказишга хизмат қилади.
Айниқса, Ҳаким Термизийнинг асарларида илм билан маънавият, ҳадис билан фиқҳ, ривоят билан талқин ўртасидаги уйғунликка эътибор қаратилгани унинг меросини Биринчи Ренессанс даври илмий муҳитининг муҳим таркибий қисми сифатида кўриш имконини беради.
Шу жиҳатдан Марказ экспозициясида аллома меросининг ўрин олиши фақат тарихий маълумотни намойиш этиш эмас, балки аждодларимиз яратган илмий ва маънавий бойликни бугунги авлодга етказишнинг замонавий кўринишидир.
Меросдан маърифат сари
Ҳаким Термизийнинг илмий мероси Мовароуннаҳрда ҳадис илми билан бир қаторда фиқҳ, ахлоқ ва тасаввуф тафаккури ҳам юксак даражада ривожланганини кўрсатади. Алломанинг асарларида ҳадисни ривоят қилиш ва уни англаш, унинг мазмунини шарҳлаш ва ҳаётга татбиқ этиш бир-бири билан узвий боғланган.
Унинг “Наводир ал-усул” ва “Манҳиёт” каби асарлари орқали ҳадисларнинг инсон маънавий ҳаёти, ахлоқи ва кундалик муносабатларидаги аҳамиятини кўриш мумкин.
Энг муҳими, Ҳаким Термизий мероси бизга илмнинг фақат маълумот тўплашдан иборат эмаслигини англатади. Илмни англаш, ундан тўғри хулоса чиқариш ва уни инсон камолотига хизмат қилдириш ҳам унинг муҳим вазифаларидан биридир.
Бугун алломанинг илмий мероси Ўзбекистондаги Ислом цивилизацияси марказининг Биринчи Ренессанс даври экспозициясида намойиш этилаётгани эса ана шу бой илмий анъананинг давомийлигини кўрсатади. Термиз заминидан етишиб чиққан Ҳаким Термизийнинг асрлар олдинги илмий қарашлари бугун замонавий музей ва илмий-маърифий макон орқали яна бир бор кенг жамоатчилик эътиборига ҳавола этилмоқда.
Шу маънода, Ҳаким Термизийнинг мероси — нафақат ҳадис илми тарихининг муҳим қисми, балки юртимиз заминида шаклланган юксак илмий ва маънавий тафаккурнинг ёрқин намуналаридан биридир.
Муаллиф: Дурдона Расулова, iccu.uz
Ўзбекистон мусулмонлари идораси Матбуот хизмати
- «
- »