Бишр ибн Мансур айтади: «Айюбнинг ҳузурида ўтириб, кўп кераксиз гаплардан гаплашдик». Шунда Айюб: «Тилни тийинглар. Хоҳласам, бугун гапирган ҳар бир сўзимни айтиб бера оламан», деди.
Аллоҳ кенгчилик берса, фарзандларингга кўрсат
Ҳаммод айтади: «Айюб қачон бозорга борса, қўлида оиласи учун бирор нарса кўтариб олган бўларди. Бир куни ёғ солинган шиша идиш кўтариб олганини кўриб, бу ҳақда ундан сўрадим. У шундай деди: «Ҳасандан эшитганманки, мўмин Аллоҳ таолодан гўзал одоб олади. Агар у кенгчилик қилса, Аллоҳ ҳам унга кенгчилик қилади. Агар сиқиб қўйса, Аллоҳ ҳам унга тор қилиб қўяди».
«Солиҳлар гулшани» китобидан
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: "Рўзадорга икки хурсандчилик бор. Қачон ифтор қилса, хурсанд бўлади. Роббисига йўлиққанида хурсанд бўлади", дедилар (Имом Муслим ривояти).
Уламолар ушбу ҳадиснинг шарҳида бундай дейдилар:
"Биринчи хурсандчилик - фарз ибодатни саломат ҳолда бажаргани, Аллоҳ таоло унга куч-қувват ва тавфиқ бергани, кўплаб савобларга эга бўлгани учун бўлади.
Иккинчи хурсандчилик - охиратда Роббига йўлиққанида тутган рўзаси учун берилган улкан савобларни кўрганида бўлади".