Бир куни Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам мушриклар ҳужумига дуч келдилар. Масжиди Ҳарамда намоз ўқиётганларида мушриклар бостириб кириб, у зотнинг жонларига қасд қилмоқчи бўлишди. Бўйинларига арқон солиб, бўғмоқчи бўлишди. Бу ҳолни кўрган Ҳазрат Абу Бакр розияллоҳу анҳу мушрикларнинг ёнига бориб, уларга қарата: «Бир одамни "Роббим Аллоҳ" дегани учун ўлдирмоқчимисиз?» деб хитоб қилдилар. У зот ўзларини ўртага қўйиб, Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламни қутқариш фикрида эдилар. Ҳазрат Абу Бакр розияллоҳу анҳу муваффақият қозондилар, мушриклар Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи ва салламни ўз ҳолига қўйиб, уларга қарши чиқаётган ҳазрат Абу Бакр розияллоҳу анҳуга юзланишди. Ёлғиз ўзлари уларга қарши чиқдилар. Умрида бирор инсон билан жанжаллашмаган ҳазрат Абу Бакр розияллоҳу анҳу атрофини қуршаган мушрикларнинг тарсакилари, мушт ва тепкиларига ўзларини тутиб бердилар. Бу ҳам Расулуллоҳга бўлган муҳаббатдан бошқа нарса эмас эди.

Шайх Зулфиқор Аҳмад Нақшбандийнинг
"Ишқи Расул" китобидан Нодиржон Одинаев таржимаси